استفاده از روش های تدریس مبتنی بر یادگیری مبتنی بر بازی در مدارس ابتدایی

مقاله حاضر از نوع توصیفی مروری بوده و اطلاعات آن با استفاده از روش کتابخانه ای و بررسی منابع معتبر علمی، پژوهش ها و دیدگاه های صاحب نظران حوزه آموزش و یادگیری گردآوری شده است. هدف این پژوهش، بررسی نقش و اهمیت استفاده از روش های تدریس مبتنی بر بازی در مدارس ابتدایی و تبیین تاثیر آن بر فرآیند یاددهی یادگیری است. تدریس مبتنی بر بازی یکی از رویکردهای نوین آموزشی است که با بهره گیری از فعالیت های هدفمند و جذاب، زمینه مشارکت فعال دانش آموزان را در فرآیند یادگیری فراهم می کند. این روش علاوه بر ایجاد فضایی شاد و انگیزه بخش در کلاس درس، موجب افزایش تمرکز، تقویت خلاقیت، پرورش مهارت های حل مسئله، همکاری و تعامل اجتماعی، و یادگیری عمیق تر و ماندگارتر می شود. همچنین، یادگیری مبتنی بر بازی می تواند انگیزه درونی فراگیران را افزایش داده و آنان را به یادگیری فعال و خودراهبر سوق دهد. استفاده از بازی های آموزشی، نقش معلم را از انتقال دهنده صرف دانش به هدایت گر و تسهیل کننده یادگیری تغییر می دهد و فرصت تجربه، کشف و مشارکت را برای دانش آموزان فراهم می آورد. معلمان می توانند از این شیوه هم برای آموزش مفاهیم جدید و هم برای مرور، تثبیت و ارزشیابی آموخته های دانش آموزان استفاده کنند. نتایج مطالعات بررسی شده نشان می دهد که به کارگیری بازی های آموزشی در دوره ابتدایی، ضمن افزایش کیفیت یادگیری، موجب بهبود عملکرد تحصیلی، افزایش علاقه به درس و ارتقای مهارت های شناختی، عاطفی و اجتماعی دانش آموزان می شود. ازاین رو، بهره گیری از روش تدریس مبتنی بر بازی می تواند به عنوان یکی از راهکارهای موثر در ارتقای کیفیت آموزش در مدارس ابتدایی مورد توجه معلمان و برنامه ریزان آموزشی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

بازی ، بازی های آموزشی ، یادگیری مبتنی بر بازی ، روش های تدریس ، مدارس ابتدایی ، یادگیری فعال ، آموزش ابتدایی.