سبک های تدریس معلمان و شکل گیری انگیزش در دانش اموزان

چکیده پژوهش کنونی با هدف مرور نظام مند پیوند میان شیوه های آموزشی معلمان و فرایند پدیدآیی انگیزه در دانش آموزان سامان یافته است این مقاله با واکاوی پژوهش های معتبر، به شناسایی سازوکارهای اثرگذاری روش های تدریس بر مولفه های انگیزشی می پردازد نتایج نشان می دهد که شیوه های دانش آموزمحور چون تدریس اکتشافی و همیاری، به دلیل تقویت خودپیروی و شایستگی، بیشترین تاثیر مثبت را بر انگیزه درونی دارند در برابر، روش های سنتی و معلم محور که بر حافظه محوری تاکید دارند، معمولا به کاهش انگیزه و افزایش اضطراب منجر می شوند نظریه خودتعیین گری و نظریه انتظار ارزش، دو چارچوب اصلی برای تبیین این رابطه هستند که نقش ادراک از کنترل و ادراک از توانایی را برجسته می سازند همچنین، عواملی چون جنسیت، پایه تحصیلی و محیط کلاس، به عنوان متغیرهای تعدیلگر، جهت و شدت این رابطه را دگرگون می کنند بازخورد بهنگام و سازنده از سوی معلم، یکی از نیرومندترین پیش بینی کننده های انگیزه به شمار می رود که در شیوه های تعاملی فراوان دیده می شود سبک های یکنواخت و فاقد تنوع، به مرور زمان اشتیاق یادگیری را خاموش کرده و بی علاقگی تحصیلی را دامن می زنند پژوهش های مروری نشان می دهد که خودآگاهی معلمان از شیوه تدریس خویش، گام نخست در بهبود رفتار آموزشی آنان است در پایان، این مقاله بر ضرورت توانمندسازی حرفه ای معلمان برای کاربست شیوه های اثربخش در کلاس درس تاکید می نماید.

کلیدواژه ها:

سبک تدریس معلمان ، انگیزش ، دانش آموزان