نقش کیفیت تدریس معلمان در ارتقای رتبه بندی مدارس ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش کیفیت تدریس معلمان در ارتقای رتبه بندی مدارس ابتدایی شهر تهران انجام شد. روش پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی بود و جامعه آماری شامل کلیه معلمان و مدیران مدارس ابتدایی شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ به تعداد ۱۲,۴۵۰ نفر بود که از این میان، نمونه ای به حجم ۳۷۰ نفر (۲۸۰ معلم و ۹۰ مدیر) با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه محقق ساخته کیفیت تدریس (با اقتباس از مدل دنیلسون، ۲۰۱۳)، پرسشنامه رتبه بندی مدارس (مستخرج از آیین نامه ارزشیابی مدارس ابتدایی، ۱۴۰۲) و چک لیست مشاهده کلاس درس بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون، رگرسیون چندگانه و تحلیل مسیر تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین کیفیت تدریس معلمان و رتبه بندی مدارس ابتدایی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (r=۰.۷۶, p<۰.۰۰۱). همچنین، ابعاد کیفیت تدریس شامل طراحی آموزشی (β=۰.۳۴)، مدیریت کلاس (β=۰.۲۸)، روش های تدریس فعال (β=۰.۲۵) و ارزشیابی تکوینی (β=۰.۱۹) توانستند ۶۷ درصد از واریانس رتبه بندی مدارس را تبیین کنند. نتایج تحلیل مسیر نشان داد که کیفیت تدریس به طور مستقیم (۰.۵۲) و غیرمستقیم از طریق افزایش انگیزه تحصیلی دانش آموزان (۰.۲۴) بر رتبه بندی مدارس تاثیر می گذارد. بر اساس یافته ها، مدارسی که معلمان آن ها از کیفیت تدریس بالاتری برخوردار بودند، به طور معناداری رتبه بندی بهتری کسب کردند. این پژوهش بر لزوم سرمایه گذاری بر توسعه حرفه ای معلمان و ارتقای کیفیت تدریس به عنوان محور اصلی ارتقای رتبه بندی مدارس ابتدایی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

کیفیت تدریس ، رتبه بندی مدارس ، مدارس ابتدایی ، توسعه حرفه ای معلمان ، اثربخشی آموزشی