کاربست اصول یادگیری حرکتی و بازخوردهای اصلاحی در کلاس تربیت بدنی

پژوهش حاضر با هدف ارزیابی کاربست اصول یادگیری حرکتی و استراتژی های بازخوردی اصلاحی بر تسریع اکتساب و یادداری مهارت های پایه ورزشی در بین دانش آموزان پسر دوره دوم متوسطه انجام شده است. روش شناسی این تحقیق نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه کنترل و آزمون انتقال دو هفته ای بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان پایه دهم منطقه آموزشی مربوطه در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود که از میان آن ها تعداد ۴۰ دانش آموز به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه همگن آزمایش، شامل ۲۰ نفر، و کنترل، شامل ۲۰ نفر، جای دهی شدند. ابزار سنجش شامل چک لیست استانداردهای عملکردی مهارت شوت جفت بسکتبال بر اساس معیار شایستگی فدراسیونی بود. مداخله آموزشی گروه آزمایش مبتنی بر اصول طراحی تمرین متغیر، کانون توجه بیرونی و بازخورد فزاینده محوشونده به مدت ۸ هفته، در ۱۶ جلسه، اجرا شد؛ در حالی که گروه کنترل برنامه های سنتی و تمرین مسدود را با بازخورد مستمر کلامی دریافت کرد. یافته های حاصل از تحلیل کوواریانس نشان داد که گروه آزمایش در پس آزمون اکتساب عملکرد مهارتی به طور معناداری نمرات بالاتری کسب کردند (\ F(۱, ۳۷) = ۲۴.۵۸۰)، (\ p < ۰.۰۰۱)، (\ \eta^۲ = ۰.۳۹۹). در آزمون یادداری، که پس از دو هفته بی تمرینی انجام شد، میانگین عملکرد گروه آزمایش برابر با (M = ۱۷.۶۵۰) از ۲۰ و انحراف معیار آن (SD = ۰.۸۲۰) بود؛ در حالی که گروه کنترل میانگین (M = ۱۳.۱۲۰) و انحراف معیار (SD = ۱.۱۵۰) را به دست آورد. این نتایج نشان دهنده پایداری مهارت یادگیری شده به واسطه تداخل زمینه ای فعال بود. یافته ها لزوم بازنگری در برنامه های تربیت بدنی سنتی مدارس و اتکا به شیوه های نوین پداگوژی ورزشی مبتنی بر شواهد یادگیری حرکتی را برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

یادگیری حرکتی ، بازخورد اصلاحی ، تمرین متغیر ، کانون توجه ، پداگوژی ورزشی