پساتوسعه گرایی و نظم سیاسی جدید نقد الگوی توسعه غربی و بررسی جایگزین هایی مانند «توسعه بومی» یا «اقتصاد مراقبتی»

نظم سیاسی-اقتصادی جهان که پس از جنگ جهانی دوم بر پایه نهادهای برتون وودز و گفتمان توسعه غربی استوار شد، امروز با بحران های متعددی روبه روست. هم زمان، گفتمان های پساتوسعه گرایانه با نقد بنیادین این الگو، به دنبال ارائه جایگزین هایی برآمده از زیست بوم های فکری و فرهنگی جوامع غیرغربی هستند. مقاله حاضر در چارچوب نقد پساتوسعه گرایی، به بررسی دو جایگزین اصلی یعنی «توسعه بومی» و «اقتصاد مراقبتی» می پردازد. استدلال اصلی مقاله این است که افول نظم توسعه محور غربی، نه یک فروپاشی ناگهانی، بلکه محصول «میان دوره ای» (interregnum) تاریخی است که در آن نظم های سیاسی جدید با ماهیتی چندقطبی و تکثرگرا در حال ظهور هستند و جایگزین های بومی و مراقبتی می توانند هسته مفهومی این نظم نوین را شکل دهند.

کلیدواژه ها:

پساتوسعه گرایی ، توسعه بومی ، اقتصاد مراقبتی ، نظم سیاسی جدید ، بوئن ویویر ، چندقطبیت