ارتباط میان محیط های یادگیری انعطاف پذیر و ارتقای خلاقیت فردی

محیط های یادگیری انعطاف پذیر به عنوان یکی از رویکردهای نوین در نظام های آموزشی، زمینه ای مناسب برای رشد توانایی های شناختی، عاطفی و اجتماعی فراگیران فراهم می کنند. این محیط ها با ایجاد فرصت انتخاب، تعامل، مشارکت، یادگیری فعال و استفاده از فناوری های آموزشی، امکان بروز استعدادها و شکوفایی خلاقیت فردی را افزایش می دهند. هدف این پژوهش، بررسی ارتباط میان محیط های یادگیری انعطاف پذیر و ارتقای خلاقیت فردی دانش آموزان بر اساس مطالعات و پژوهش های انجام شده در ایران است. پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی تحلیلی با رویکرد کتابخانه ای است. داده ها از طریق بررسی کتاب ها، مقالات علمی پژوهشی، پایان نامه ها و اسناد معتبر فارسی گردآوری و با روش تحلیل محتوای کیفی مورد بررسی قرار گرفتند. یافته های پژوهش نشان داد که انعطاف پذیری در فضای آموزشی، تنوع روش های تدریس، آزادی عمل در انتخاب فعالیت های یادگیری، تعامل سازنده میان معلم و دانش آموز، بهره گیری از فناوری های نوین و ارزشیابی های فرایندی، تاثیر معناداری بر رشد تفکر واگرا، نوآوری، حل مسئله، خودکارآمدی و خلاقیت فردی دانش آموزان دارد. همچنین نتایج بیانگر آن است که هرچه محیط یادگیری از ساختارهای خشک و سنتی فاصله گرفته و به سمت یادگیری مشارکتی، پروژه محور و دانش آموزمحور حرکت کند، فرصت بیشتری برای بروز خلاقیت و نوآوری فراهم خواهد شد. بر این اساس، توسعه محیط های یادگیری انعطاف پذیر می تواند یکی از راهکارهای موثر برای ارتقای کیفیت نظام آموزشی و پرورش سرمایه انسانی خلاق در مدارس باشد.

کلیدواژه ها:

محیط های یادگیری انعطاف پذیر ، خلاقیت فردی ، یادگیری فعال ، نوآوری آموزشی ، آموزش دانش آموزمحور ، فناوری آموزشی