آموزش معکوس؛ وقتی دانش آموز معلم می شود و معلم یادگیرنده

آموزش معکوس به عنوان یکی از رویکردهای نوین آموزشی، ساختار سنتی کلاس درس را دگرگون ساخته و نقش های معلم و دانش آموز را به طور بنیادین بازتعریف می کند. در این الگو، انتقال مفاهیم اولیه به خارج از کلاس (اغلب از طریق محتوای چندرسانه ای) منتقل شده و زمان حضوری به فعالیت های تعاملی، حل مسئله و عمق بخشی به یادگیری اختصاص می یابد. این جابه جایی، دانش آموز را از جایگاه یک شنونده منفعل به کنشگری فعال و حتی «معلم» تبدیل می کند که مسئولیت یادگیری خود و دیگران را بر عهده می گیرد؛ در مقابل، معلم از نقش «سخنران تمام توان» به «راهنما، تسهیل گر و یادگیرنده همراه» ارتقا می یابد. مقاله حاضر با اتکا بر مبانی نظری و پژوهش های انجام شده در ایران و جهان، به بررسی ابعاد این دگردیسی نقشی، فرصت ها و چالش های بومی سازی آن در نظام آموزشی ایران می پردازد.