استالین و جنگ جهانی دوم: رهبری در دوران بحران

جنگ جهانی دوم یکی از مهم ترین بحران های قرن بیستم بود که سرنوشت دولت ها، ملت ها و نظام بین الملل را به شدت تحت تاثیر قرار داد. در این میان، نقش ژوزف استالین به عنوان رهبر اتحاد جماهیر شوروی از منظر تاریخی و سیاسی بسیار مهم است؛ زیرا او در شرایطی رهبری کشور را بر عهده داشت که هم با تهدید خارجی از سوی آلمان نازی روبه رو بود و هم با پیامدهای داخلی سیاست های سخت گیرانه، تصفیه های سیاسی و تمرکز شدید قدرت مواجه بود. هدف این مقاله بررسی سبک رهبری استالین در دوران جنگ جهانی دوم و تحلیل این پرسش است که چگونه او توانست در بستر بحران، ساختار سیاسی و نظامی شوروی را به سمت مقاومت و سپس پیروزی هدایت کند. روش تحقیق در این مقاله، توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر منابع کتابخانه ای است. یافته های پژوهش نشان می دهد که رهبری استالین ترکیبی از اقتدارگرایی، تصمیم گیری متمرکز، بسیج گسترده منابع، استفاده از تبلیغات سیاسی و ایجاد انسجام اجباری در جامعه بود. این نوع رهبری اگرچه هزینه های انسانی و سیاسی بسیار سنگینی داشت، اما در کوتاه مدت موجب حفظ انسجام جبهه داخلی و افزایش توان مقاومت شوروی شد. در نهایت، مقاله نشان می دهد که استالین را باید در چارچوب رهبری بحران سنجید؛ رهبری ای که موفقیت نظامی را با سرکوب سیاسی و هزینه های اجتماعی بالا همراه کرد (تاگئیف، ۱۳۹۸؛ افراسیابی، ۱۳۹۵).

کلیدواژه ها:

استالین ، جنگ جهانی دوم ، رهبری بحران ، اتحاد جماهیر شوروی ، اقتدارگرایی ، تاریخ سیاسی