تاثیر هوش مصنوعی بر انگیزه و تعامل دانش آموزان در فرآیند یادگیری: یک مرور نظام مند

هدف این مقاله، مرور نظام مند پژوهش های تجربی درباره تاثیر هوش مصنوعی بر انگیزه و تعامل دانش آموزان در فرآیند یادگیری است. با توجه به رشد فزاینده کاربست ابزارهای هوش مصنوعی در آموزش، درک تاثیر آن ها بر مولفه های روان شناختی یادگیری از اهمیت ویژه ای برخوردار است. این مرور با بهره گیری از چارچوب نظریه خودتعیین گری (SDT) و رویکرد چندبعدی به تعامل، یافته های ۳۳ مطالعه تجربی را تحلیل می کند. یافته ها نشان می دهد که هوش مصنوعی می تواند نیازهای روان شناختی اساسی دانش آموزان به خودمختاری، شایستگی و ارتباط با دیگران را تامین کرده و انگیزه درونی و بیرونی و نیز ابعاد گوناگون تعامل (رفتاری، شناختی، عاطفی و عاملیتی) را تقویت کند. بااین حال، زمانی که پاسخ های هوش مصنوعی پیچیده، مکانیکی یا کمتر جذاب از فعالیت های انسانی باشد، ممکن است تجارب منفی مانند سرخوردگی، کسالت یا کاهش انگیزه ایجاد شود. همچنین تاثیر هوش مصنوعی بر اساس نوع ابزار، حوزه درسی و سن دانش آموزان متفاوت است. این مقاله با ارائه شواهد نظری و تجربی، بر ضرورت طراحی آموزشی مبتنی بر اصول انگیزشی در کاربست هوش مصنوعی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، انگیزه تحصیلی ، تعامل یادگیرنده ، نظریه خودتعیین گری ، مرور نظام مند ، آموزش ابتدایی