بررسی تاثیر «روابط مثبت معلم و شاگرد» بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان کم انگیزه

روابط میان فردی در محیط مدرسه، به ویژه رابطه میان معلم و دانش آموز، یکی از عوامل مهم و تاثیرگذار بر فرآیند یادگیری، رشد عاطفی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان به شمار می رود. دانش آموزان کم انگیزه معمولا با مشکلاتی مانند کاهش مشارکت در فعالیت های آموزشی، احساس بی کفایتی تحصیلی، بی علاقگی به یادگیری و ضعف در تعامل با محیط مدرسه مواجه هستند. در چنین شرایطی، ایجاد یک رابطه مثبت، حمایتگرانه و مبتنی بر اعتماد میان معلم و دانش آموز می تواند نقش مهمی در افزایش انگیزش، بهبود نگرش نسبت به مدرسه و ارتقای عملکرد تحصیلی ایفا کند. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر روابط مثبت معلم و شاگرد بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان کم انگیزه است. روش پژوهش حاضر از نوع توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعه منابع کتابخانه ای و بررسی پژوهش های انجام شده در حوزه روان شناسی تربیتی و علوم آموزشی است. یافته ها نشان می دهد که تعامل مثبت معلم با دانش آموز، شامل حمایت عاطفی، احترام متقابل، توجه به تفاوت های فردی، ارائه بازخورد سازنده و ایجاد احساس تعلق به کلاس، می تواند زمینه افزایش انگیزش درونی، خودکارآمدی تحصیلی و مشارکت فعال دانش آموزان را فراهم کند. همچنین مشخص شد معلمانی که رابطه ای مبتنی بر همدلی و اعتماد با دانش آموزان برقرار می کنند، قادرند نگرش منفی دانش آموزان کم انگیزه نسبت به یادگیری را اصلاح کرده و مسیر پیشرفت تحصیلی آنان را هموار سازند. بر اساس نتایج، تقویت مهارت های ارتباطی معلمان و توجه نظام آموزشی به ابعاد عاطفی یادگیری، می تواند یکی از راهکارهای موثر برای کاهش افت تحصیلی و افزایش موفقیت دانش آموزان باشد.

کلیدواژه ها:

روابط معلم و شاگرد ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان کم انگیزه ، انگیزش تحصیلی ، تعامل آموزشی ، حمایت عاطفی