تاثیر دور کاری و زندگی دیجیتال بر سلامت روان و روابط اجتماعی

گسترش فناوری های ارتباطی، توسعه اینترنت پرسرعت، فراگیر شدن شبکه های اجتماعی و افزایش استفاده از بسترهای مجازی، موجب شده است که دورکاری و سبک زندگی دیجیتال به بخش مهمی از زندگی افراد تبدیل شود. این تغییرات اگرچه فرصت هایی همچون افزایش انعطاف پذیری شغلی، کاهش هزینه های رفت وآمد، ارتقای بهره وری و دسترسی آسان به منابع اطلاعاتی را فراهم کرده اند، اما در کنار مزایا، چالش هایی نیز برای سلامت روان و کیفیت روابط اجتماعی ایجاد نموده اند. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر دورکاری و زندگی دیجیتال بر سلامت روان و روابط اجتماعی افراد بر اساس مطالعات علمی و پژوهش های انجام شده در ایران است. پژوهش حاضر از نوع مروری تحلیلی بوده و اطلاعات آن از طریق بررسی کتاب ها، مقالات علمی پژوهشی، پایان نامه ها و منابع معتبر فارسی گردآوری شده است. نتایج بررسی ها نشان داد استفاده متعادل و هدفمند از فناوری های دیجیتال می تواند رضایت شغلی، احساس استقلال و تعادل نسبی میان زندگی و کار را افزایش دهد، اما استفاده افراطی، ساعات کاری نامنظم، کاهش تعاملات حضوری، وابستگی به فضای مجازی و افزایش فشارهای شغلی می تواند موجب افزایش اضطراب، استرس، فرسودگی شغلی، احساس تنهایی، کاهش سرمایه اجتماعی و افت کیفیت روابط خانوادگی و بین فردی شود. همچنین یافته ها نشان داد حمایت سازمانی، آموزش مهارت های مدیریت زمان، سواد دیجیتال، تقویت ارتباطات خانوادگی و رعایت تعادل میان زندگی واقعی و فضای مجازی از مهم ترین عوامل کاهش پیامدهای منفی دورکاری و زندگی دیجیتال محسوب می شوند (افروز، ۱۳۹۸؛ سیف، ۱۳۹۹؛ شفیع آبادی و ناصری، ۱۳۹۷).

کلیدواژه ها:

دورکاری ، زندگی دیجیتال ، سلامت روان ، روابط اجتماعی ، شبکه های اجتماعی ، تعادل کار و زندگی ، سلامت روان کارکنان.