هویت نوین معلم در آموزش هوشمند، انگیزش یادگیری و گذار از آموزش حفظی

تحولات فناوری و گسترش آموزش هوشمند، نقش و هویت حرفه ای معلم را با تغییرات اساسی مواجه ساخته است. در الگوی سنتی، معلم عمدتا انتقال دهنده اطلاعات و دانش آموز دریافت کننده و حافظ مطالب تلقی می شد؛ اما در آموزش هوشمند، معلم به تسهیل گر یادگیری، طراح تجربه های آموزشی، هدایت کننده فرایند یادگیری و پرورش دهنده تفکر انتقادی تبدیل می شود. هدف پژوهش حاضر بررسی هویت نوین معلم در آموزش هوشمند، تاثیر آن بر انگیزش یادگیری و ضرورت گذار از آموزش حفظی به یادگیری عمیق و معنادار است. پژوهش با رویکرد توصیفی تحلیلی و با استفاده از مطالعات کتابخانه ای و بررسی منابع علمی فارسی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که فناوری هوشمند زمانی می تواند به ارتقای کیفیت آموزش منجر شود که با تغییر نقش معلم و اصلاح شیوه های تدریس و ارزشیابی همراه باشد. معلم در این شرایط باید علاوه بر دانش تخصصی، از شایستگی های دیجیتال، مهارت های ارتباطی، توانایی طراحی فعالیت های مشارکتی و قابلیت استفاده هدفمند از ابزارهای هوشمند برخوردار باشد. همچنین ایجاد محیط یادگیری فعال، ارائه بازخورد مستمر، توجه به تفاوت های فردی و استفاده از روش های مسئله محور می تواند انگیزش درونی دانش آموزان را افزایش دهد. بر این اساس، گذار از آموزش حفظی مستلزم بازتعریف هویت حرفه ای معلم و حرکت به سوی آموزش مبتنی بر تفکر، خلاقیت، مشارکت و حل مسئله است.

کلیدواژه ها:

هویت حرفه ای معلم ، آموزش هوشمند ، انگیزش یادگیری ، یادگیری عمیق ، آموزش حفظی ، فناوری آموزشی ، شایستگی دیجیتال ، نقش معلم