تدریس متکی بر اضطراب مطلوب: بررسی مرز بین چالش سازنده و فرسودگی تحصیلی

هدف از پژوهش حاضر، تبیین مرز میان چالش سازنده و فرسودگی تحصیلی در چارچوب مفهوم اضطراب مطلوب میان دانش آموزان دوره متوسطه دوم بوده است. این مطالعه با بهره گیری از روش توصیفی-همبستگی و مدل یابی معادلات ساختاری انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دوره متوسطه دوم بوده که با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه فرسودگی تحصیلی مسلش و پرسشنامه اضطراب امتحان اسپیلبرگر بود. یافته ها نشان داد که اضطراب تحصیلی اثر مستقیم و مثبت بر فرسودگی تحصیلی دارد (ضریب مسیر صفر ممیز چهل و هشت)، در حالی که ادراک چالش سازنده دارای اثر مستقیم و منفی بر این متغیر است (ضریب مسیر منفی صفر ممیز چهل و یک). نتایج بیانگر آن است که چالش های آموزشی در صورت همراهی با فضای حمایتی و بازخوردهای اصلاحی، به عنوان محرک برای یادگیری عمل کرده و مانع از شکل گیری فرسودگی می شوند، اما غلبه فشارهای تحصیلی بدون حمایت های لازم، زمینه را برای تبدیل اضطراب به فرسودگی فراهم می کند. بر این اساس، تنظیم سطح چالش های آموزشی توسط معلمان و ارتقای مهارت های مدیریت استرس در دانش آموزان، راهکارهای کلیدی برای حفظ تعادل میان عملکرد و سلامت روان در محیط های آموزشی محسوب می شوند.

کلیدواژه ها:

اضطراب مطلوب ، چالش سازنده ، فرسودگی تحصیلی ، سلامت روان دانش آموزان ، تدریس حمایتی