بررسی رابطه سبک های یادگیری دانش آموزان با رشد اجتماعی آنان در مدراس دوره ابتدائی شهرستان قرچک

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه میان سبک های یادگیری و رشد اجتماعی دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت و روش اجرا، توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش را تمامی دانش آموزان پایه ششم دوره ابتدایی مشغول به تحصیل در مدارس مناطق شهری در سال تحصیلی ۱۳۹۸ تشکیل دادند که از میان آنان ۳۰۰ نفر با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه سبک های یادگیری ادراکی جوی رید و پرسشنامه رشد اجتماعی وایتزمن استفاده شد. داده های گردآوری شده با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون گام به گام تحلیل گردید. نتایج پژوهش نشان داد که میان همه مولفه های سبک های یادگیری شامل سبک دیداری (۰/۴۹)، شنیداری (۰/۲۸)، جنبشی حرکتی (۰/۲۵)، لامسه ای (۰/۴۸)، گروهی (۰/۶۱) و انفرادی (۰/۴۵) با رشد اجتماعی، رابطه مثبت و معنادار در سطح ۰/۰۱ > P وجود دارد. همچنین نتایج رگرسیون گام به گام نشان داد که سبک های یادگیری گروهی، دیداری، لامسه ای، شنیداری و انفرادی توان تبیین تغییرات متغیر رشد اجتماعی را دارند؛ در حالی که سبک یادگیری جنبشی حرکتی وارد معادله رگرسیون نشد. بر اساس این یافته ها، توجه به ابعاد اجتماعی سبک های یادگیری و تقویت یادگیری مشارکتی می تواند زمینه های رشد اجتماعی دانش آموزان دوره ابتدایی را فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

سبک های یادگیری ، سبک یادگیری گروهی ، سبک یادگیری ادراکی ، رشد اجتماعی ، دانش آموزان دوره ابتدایی