نقش محوری شهرسازی در مدیریت شهری نقشه راه استراتژیک

مدیریت شهری در هزاره سوم،باچالش های بی سابقه ای همچون رشد شتابان جمعیت، فشار بر منابع، نابرابری های فضایی و تغییرات اقلیمی مواجه است. در این میان، شهرسازینه به عنوان یک حوزه فنی مجزا، بلکه به مثابه سنگ بنای حکمرانی و مدیریت یکپارچه شهری ظاهر شده است. این مقاله با رویکردی توصیفی-تحلیلی، به واکافی نقش محوری، راهبردی و زیربنایی شهرسازی در تحقق اهداف مدیریت شهری می پردازد. استدلال اصلی آن است که شهرسازی با ارائه «چشم انداز فضایی»، «چارچوب کلی» و «دستورکار توسعه»، نقش ستون فقرات را برای تمامی اقدامات مدیریت شهری ایفا می کند و بدون آن، مدیریت شهری به مجموعه ای از اقدامات واکنشی، پراکنده و کم اثر تقلیل می یابد. مقدمه: شهر،پیچیده ترین ساخته دست بشر، نیازمند حکمرانی هوشمند و آینده نگر است. مدیریت شهری به عنوان دانش و هنر هدایت این پدیده پیچید ه، وظیفه تامین نیازهای ساکنان، ارتقای کیفیت زندگی و تضمین پایداری بلندمدت را بر عهده دارد. با این حال، پرسش کلیدی اینجاست: این مدیریت بر کدام بستر و نقشه راه عمل می کند؟ پاسخ را باید در دانش شهرسازی جستجو کرد. شهرسازی فراتر از ترسیم نقشه های قطعات و تعیین کاربری هاست؛ آن ها «دی.ان.ای» شهر را طراحی می کنند و الگویی را تعیین می نمایند که تمامی تصمیم ات مدیریتی از حمل ونقل و خدمات رسانی تا اقتصاد و محیط زیست در چارچوب آن معنا می یابند.