اهمیت پتانسیل پربیوتیکی ماکروجلبک ها

در سال های اخیر شواهدی برای اثرات مثبت، غذاها مواد غذایی یا ترکیبات بیوشیمیایی مشتق شده از ماکروجلبک های خاصی آشکار شده است این جلبک ها به صورت بالقوه گسترده ترین محدوده محصولات دنیای میکروبی را عرضه می کنند که به دلیل کیفیت تغذیه ای آنها است مشخص شد که در میان آنها پلی ساکاریدها و مشتقات آنها به عنوان فیبرهای محلول امیدبخش ترین هستند. برخی از این پلی ساکاریدها مانند اگزوپلی ساکاریدها، فوکوییدان ها، آلژینات ها و کاراجینان ها به صورت کامل توسط میکروب های کولونی تخمیر نمی شوند و به عنوان پربیوتیک عمل می کنند. با این حال افزایش رشد و عملکرد پروبیوتیک ها توسط ماکروجلبک های پربیوتیک به شکل مستقیم توسط این ترکیبات محدود نمی شود، چنین بهبودهایی به صورت غیر مستقیم نیز گزارش می شوند، مانند سرکوب عوامل بیماری زا، حذف مواد سمی، بهبود جذب سطحی روده، بهبود مقاومت به بیماری و سیستم ایمنی می شوند. هدف اصلی این مقاله ابتدا خلاصه ای از شیمی پلی ساکاریدهای علف دریایی و مباحثی درباره ی داده های آزمایشگاهی و درون بدنی مطالعاتی که پتانسیل پربیوتیکی پلی ساکاریدهای علف دریایی را بررسی کرده اند و در انتها شکاف های علمی میان تحقیقات و توسعه و همچنین مرحله ی تجاری سازی این محصولات نیز به شکل کوتاه مطرح می شوند.

کلیدواژه ها:

پربیوتیک ، ماکروجلبک ، پلی ساکارید ، غذای کاربردی