مروری مختصر بر گذار از تصفیه پساب به تولید کودهای آهسته رهش با استفاده از شبکه های پلیمری و زیستی

کمبود جهانی فسفر ناشی از محدودیت منابع سنگ فسفات و همچنین پیش بینی اتمام ذخایر طبیعی آن طی ۵۰ تا ۴۰۰ سال آینده در کنار معضل زیست محیطی اوتریفیکاسیون ناشی از تخلیه پساب های غنی از مواد مغذی ضرورت بازیابی این عنصر را به یک اولویت مهم برای جوامع بشری تبدیل نموده است. این مقاله مروری به تحلیل جامع فناوری های نوین جذب سطحی با تمرکز بر توسعه جاذب های مهندسی شده بر پایه پسماندهای زیستی مانند سنبل آبی و لجن فاضلاب و اصلاح شده با فلزات می پردازد. یافته های به دست آمده از منابع نشان می دهند که استفاده از بسترهای متخلخل و نانوکامپوزیت های پلیمری نه تنها ظرفیت جذب را به طور چشمگیری افزایش می دهد تا بالای ۴۰۰ میلی گرم بر گرم برای بسترهای عامل دار شده با (Ce(III))، بلکه انتخابی بودن فرآیند در حضور آنیون های مزاحم را تضمین می کند. این مطالعه به بررسی گذار از تصفیه صرف به تولید نهاده های پایدار پرداخته است؛ به گونه ای که جاذب های اشباع شده از فسفات از طریق شبکه های پلیمری دوگانه مانند (سدیم آلژینات پلی اکریلیک اسید) به کودهای آهسته رهش (SRF) تبدیل می شوند که نرخ رهایی مواد مغذی در آنها کاملا با استانداردهای کشاورزی پایدار مطابقت دارد. این رویکرد، ضمن بهبود بهره وری مصرف فسفر (PUE) و کاهش نشت فلزات سنگین به خاک مدلی عملیاتی از اقتصاد چرخشی را ارائه می دهد که در آن پسماندهای مهاجم آبی و آلاینده های تصفیه خانه ها به دارایی های استراتژیک کشاورزی تبدیل می شوند. در نهایت این مقاله چالش های مقیاس پذیری و مسیرهای آینده در طراحی جاذب های هوشمند را مورد بررسی قرار داده است.

کلیدواژه ها:

بازیابی فسفر ، جاذب های نانو کامپوزیت ، کودهای آهسته رهش ، اقتصاد چرخشی ، تصفیه پساب ، سنبل آبی