نانوکامپوزیتهای پلیمری در محافظت از تداخلات الکترومغناطیسی

افزایش گسترده استفاده از دستگاهها و سامانه های الکترونیکی پرتابل ارتباطی در دهه های اخیر موجب تشدید آلودگی الکترومغناطیسی شده است این آلودگی می تواند عملکرد تجهیزات حساس را مختل کند و مشکلات ایمنی و سازگاری الکترومغناطیسی ایجاد نماید صفحات و پانل های فلزی سنتی گرچه در شیلدینگ موثر هستند اما برای کاربردهای حساس به وزن در صنعت هوا فضا و پوشش های انعطاف پذیر مناسب نیستند. اخیرا تقاضا بالایی به استفاده از مواد سبک وزن و مقاوم در برابر خوردگی در محافظ های الکترومغناطیسی بوجود آمده است نانوکامپوزیت های پلیمری دارای وزن کمتر، انعطاف پذیری، مقاومت خوردگی و امکان اعمال به صورت پوشش بوده و به عنوان جایگزینی عملی و اقتصادی برای فلزات مطرح اند مواد برپایه کربن مانند نانولوله های کربنی (CNT)، نانوالیاف کربنی (CNF) و مواد برپایه گرافن و گرافیت به دلیل رسانایی الکتریکی معقول شان عملکرد محافظتی خوبی از خود نشان می دهند اما هزینه زیاد نوع خالص این مواد استفاده از این ترکیبات را در مقیاس بزرگ محدود می کند اخیرا ترکیب مواد رسانای الکتریکی و مغناطیسی مورد توجه قرار گرفته است. حتی می توان گفت که بکارگیری همزمان مواد بر پایه کربن کربن سیاه، کربن، نانوتیوب، گرافیت، گرافن، گرافن اکسید احیا شده، گرافن اکسید دوپه شده، مواد مغناطیسی نظیر NiO, CoO۴, Fe۳O۴, Fe فریتها مانند باریم هگزا فریت، کبالت فریت و... و مواد دی الکتریک نظیر Mn, MoS, ZrO, BaTiO۳, Ti, Si بصورت نانوساختار در بستر پلیمرهای مناسب که ایجاد نانوکامپوزیت های پلیمری، کند تاثیر شگفت انگیزی در کاربردهای الکترومغناطیسی محافظ دارند. شواهد تجربی و مروری نشان می دهد که ترکیب همزمان فازهای مغناطیسی و فازهای رسانا باعث ایجاد تلفات چندگانه شده و جذب پهن باند و کارایی اثر محافظتی را به طور چشمگیری افزایش می دهد بنابراین پژوهش های مرتبط باید روی هم افزایی این فازها متمرکز شوند.

کلیدواژه ها:

نانوکامپوزیت های پلیمری ، تداخل های الکترومغناطیسی ، شیلدینگ ، نانولوله های کربنی ، رسانایی الکتریکی ، مواد مغناطیسی ، جذب پهن باند