تحلیل مکانی–زمانی استقرار ایستگاه های آتش نشانی با رویکرد کاهش زمان رسیدن (مطالعه موردی: شهر بانه)

رشد سریع شهرنشینی، افزایش تراکم جمعیت، گسترش افقی و عمودی شهرها و پیچیدگی روزافزون ساختار کالبدی، مدیریت بحران های شهری را با چالش های جدی مواجه ساخته است. در این میان، حوادث ناشی از آتش سوزی به عنوان یکی از شایع ترین، پرهزینه ترین و زمان مندترین مخاطرات شهری، نیازمند واکنش سریع، دقیق و سازمان یافته می باشند. یکی از مهم ترین عوامل موفقیت عملیات اطفای حریق، کاهش زمان رسیدن نیروهای آتش نشانی به محل حادثه است که ارتباط مستقیمی با جان انسان ها (احتمال زنده ماندن مصدومان) و میزان خسارات مالی (هر دقیقه تاخیر می تواند خسارت را تا ۲۰ درصد افزایش دهد) دارد. هدف این پژوهش، تحلیل مکانی و بهینه سازی استقرار ایستگاه های آتش نشانی شهری با تاکید بر کاهش زمان رسیدن، با استفاده از سیستم اطلاعات جغرافیایی (GIS) و مدل های تحلیل شبکه (Network Analyst) می باشد. در این تحقیق، شهر بانه به عنوان مطالعه موردی انتخاب شده است. نتایج نشان می دهد که توزیع فعلی ایستگاه های آتش نشانی در شهر بانه (یک ایستگاه در مرکز و یک ایستگاه در جنوب) از توازن مکانی برخوردار نبوده و بخش های قابل توجهی از شهر (به ویژه محلات شمال غربی: بعثت، و شرقی: نور و همچنین بافت قدیمی به دلیل معابر باریک) خارج از محدوده استاندارد پاسخگویی ۵ دقیقه قرار دارند. در وضع موجود، تنها ۴۵ درصد از مساحت شهر و ۵۲ درصد از جمعیت در محدوده زمانی ۵ دقیقه دسترسی دارند.

کلیدواژه ها:

تحلیل مکانی ، ایستگاه آتش نشانی ، زمان رسیدن ، GIS ، تحلیل شبکه ، شهر بانه ، Location-Allocation