گردشگری فرهنگی و مذهبی و مفهوم آن در فلسفه غربی و اسلامی

گردشگری یکی از نیازهای اصلی جسمی؛ روحی و فطری انسان بوده و مورد پسند اکثر مکاتب الهی و مادی قرار گرفته است. خوشبختانه کشور عزیز ما ایران هم یکی از ده کشور اول دنیا در زمینه جاذبه های تاریخی؛ فرهنگی و مذهبی می باشد که به تایید سازمان یونسکو هم رسیده است. با توجه به اینکه موضوع مقاله گردشگری فرهنگی و مذهبی بوده که در متن حاضر علاوه براینکه مفهوم این دو نوع گردشگری را در فرهنگ نامه ها و اصطلاحات علمی مورد بررسی قرار داده ایم می خواهیم به این سوال جواب دهیم که در فلسفه غربی و اسلامی چه نگاهی به این نوع گردشگری دارند زیرا که یکی دیدگاهی شرقی بیشتر اسلامی و معنوی و دیگری دیدگاهی غربی که فعلا عمدتا بر تفکر مادی استوار است و چه نوع کمکی می توانند به موضوع مقاله ما داشته باشند که سعی کردیم نظر هر دو مکتب را ارائه بدهیم که ظاهرا از نظر اجزا و ماهیت علیرغم اینکه متفاوت به نظر می رسند اما با توجه به اینکه بزرگترین گردشگری در حال حاضر جهان هم می باشند که ۳۷ درصد گردشگران را تشکیل می دهند می توانند بر عقل و وجدان انسان ها از نظر هویت یابی و اینکه آرامش درونی واقعی در کجاست تاثیر گذاشته و راه را از بیراهه ها به انسان عاقل نشان دهد. از منظر نوع تحقیق کیفی و از لحاظ هدف کاربردی و به روش اسنادی و کتابخانه ای مطالب گردآوری شده و به روش تحلیل محتوا مورد تجزیه و تحلیل و تدوین گردید. در مقاله ضمن بررسی مفهوم گردشگری مذهبی و فرهنگی در فلسفه غربی و اسلامی و تاثیر آن ها بر هم تحلیل کرده اجزا و پایه های هر کدام تدوین گردید که این دو می توانند با هم ارتباط داشته و نقش بارزی در هویت یابی انسان ها داشته باشند. در پایان دو مورد پیشنهاد؛ یکی اینکه دولت ها زمینه ساز برگزاری برنامه باشند و این گردشگری به صورت مردمی با شور و حال خاص خود اجرا گردد همچنین چون بیشتر مراکز فرهنگی و مذهبی از قدمت بالایی برخوردارند از طرف دیگر هویت بخش بوده دولت ها اقدام به بازسازی مراکز فرهنگی و مذهبی بنمایند تا بیشتر مورد رضایت گردشگران واقع گردد و مورد تبلیغ آن جهت بازدیدهای گردشگران دیگر و بعدی خودشان باشند.

کلیدواژه ها:

گردشگری مذهبی ، گردشگری فرهنگی ، فلسفه اسلامی ، فلسفه غربی