ارزیابی ساختاری ناکارآمدی حکمرانی شهری سنندج: مدیریت یکپارچه شهری (IUM) به مثابه حلقه گمشده توسعه پایدار و تاب آوری شهری

مدیریت شهری سنندج در دستیابی به آرمان توسعه پایدار شهری (SUD) و تاب آوری (Resilience)، به دلیل غلبه مدل تکثر نهادی (Multi-Jurisdictional Fragmentation)، با ناکارآمدی های ساختاری روبه رو است. این پژوهش با هدف شناسایی و کمی سازی سهم نهادهای مسئول (شهرداری، استانداری، راه و شهرسازی و...) در تشدید مشکلات فضایی-اجتماعی، به روش تحلیل محتوای اسناد قانونی و برآورد کمی تخصصی (Expert Quantification) مبتنی بر اصول دلفی انجام پذیرفته است. یافته ها نشان می دهند که شکست ها ریشه در عدم هماهنگی ساختاری دارند؛ (لطیفی،۱۳۸۳) به طوری که دولت و مجلس (با سهم ۵۰ درصدی) در عدم رفع خلا قانون مدیریت واحد شهری بالاترین مسئولیت را برعهده دارند. همچنین، شهرداری سنندج در بخش اجرایی (ترافیک) با سهم ۵۰ درصدی، مسئول اصلی شکست های عملیاتی است. نتیجه گیری موید آن است که IUM تنها راهکار برای گذار از حکمرانی متفرق، و پیش شرط ساختاری برای تحقق عدالت فضایی (Spatial Justice)، پایداری محیطی و ارتقای تاب آوری شهری سنندج است. (محمد رضازاده،۱۴۰۴)

کلیدواژه ها:

مدیریت یکپارچه شهری ، توسعه پایدار شهری ، تاب آوری شهری ، تکثر نهادی ، عدالت فضایی ، حکمرانی شهری ، سنندج