بهبود آسایش حرارتی و کاهش فقر انرژی در بافت های شهری کم برخوردار با استفاده از بهینه سازی چندهدفه

بافت های شهری کم برخوردار با دو چالش آسایش حرارتی نامطلوب و فقر انرژی مواجه هستند که این دو هدف اغلب در تضاد با یکدیگر قرار دارند. این پژوهش با هدف ارائه چارچوب بهینه سازی چندهدفه برای بهبود همزمان آسایش حرارتی و کاهش فقر انرژی در واحدهای مسکونی بافت های فرسوده شهری انجام شد. یک ساختمان نمونه در محله کم برخوردار شهر اصفهان شبیه سازی شد. سه متغیر تصمیم شامل نوع عایق حرارتی دیوارها، ضریب انتقال حرارت پنجره ها و الگوی زمانبندی سیستم گرمایش و سرمایش در نظر گرفته شد. دو تابع هدف حداکثرسازی آسایش حرارتی و حداقلسازی شاخص فقر انرژی تعریف گردید. بهینه سازی با دو الگوریتم ژنتیک با مرتب سازی نامغلوب و بهینه سازی ذرات چندهدفه انجام شد. نتایج نشان داد الگوریتم ژنتیک در هفتاد درصد موارد جبهه بهینه با پراکندگی یکنواخت تر ارائه داد. یک راهکار میانی منتخب نشان داد با افزایش هجده درصدی هزینه عایق کاری، آسایش حرارتی چهل و دو درصد بهبود و فقر انرژی بیست و هفت درصد کاهش می یابد. رویکرد بهینه سازی چندهدفه ابزاری کارآمد برای برنامه ریزی عدالت محور انرژی شهری است.

کلیدواژه ها:

بافت های کم برخوردار شهری ، بهینه سازی چندهدفه ، NSGA-II ، MOPSO ، برنامه ریزی انرژی شهری