شهر دوستدار کودک: مروری بر ادبیات، چالش ها و راهبردها

شهر دوستدار کودک مفهومی میان رشته ای است که ریشه در رویکردهای حقوق کودک، توسعه پایدار و عدالت فضایی دارد. این مفهوم بر ضرورت طراحی و مدیریت شهری تاکید دارد که در آن نیازهای کودکان در زمینه های ایمنی، بازی، آموزش، سلامت، مشارکت اجتماعی و دسترسی عادلانه به فضاهای شهری تامین شود. پژوهش حاضر یک مرور نظام مند بر ادبیات علمی داخلی و بین المللی در زمینه شهرهای دوستدار کودک ارائه می دهد. برای گردآوری داده ها از پایگاه های علمی داخلی (SID، Magiran، IranDoc) و بین المللی (Scopus، Web of Science، ScienceDirect) استفاده شد. یافته ها نشان می دهد که عمده مطالعات به سه محور اصلی می پردازند: (۱) شاخص ها و معیارهای سنجش شهر دوستدار کودک، (۲) راهبردهای طراحی و برنامه ریزی شهری متناسب با نیازهای رشدی کودکان، و (۳) سیاست گذاری و حکمرانی شهری مبتنی بر مشارکت کودکان. نتایج مرور نشان می دهد که گرچه الگوهای جهانی یونیسف در ایران الهام بخش بوده اند، اما بومی سازی شاخص ها و ارزیابی های محلی هنوز نیازمند توسعه است.

کلیدواژه ها:

شهر دوستدار کودک ، طراحی شهری ، حقوق کودک ، شاخص های شهری ، توسعه پایدار