تاثیر کیفیت فضای معماری بر کاهش وابستگی به خودرو شخصی

رشد شتابان شهرنشینی در دهه های اخیر و گسترش بی رویه شهرها، الگوی جابه جایی شهروندان را به شدت تحت تاثیر قرار داده و وابستگی به خودرو شخصی را به عنوان معضلی زیست محیطی و اجتماعی تثبیت کرده است. این پژوهش با هدف بررسی نقش کیفیت فضای معماری در تغییر رفتار سفر و کاهش استفاده از خودرو شخصی تدوین شده است. کیفیت فضای معماری، شامل مولفه هایی همچون مقیاس انسانی، تنوع کاربری، نفوذپذیری بصری و کالبدی، و طراحی اقلیمی، مستقیما بر تمایل افراد به پیاده روی و استفاده از حمل ونقل عمومی اثرگذار است. در این راستا، فرض بر این است که ارتقای کیفی محیط های کالبدی می تواند نیاز به سفرهای موتوری را کاهش دهد. این مقاله با رویکردی توصیفی-تحلیلی و با مرور ادبیات نظری، به واکاوی رابطه میان فرم معماری و رفتار ترافیکی می پردازد. یافته ها نشان می دهد که طراحی فضاهای شهری و معماری اگر بر مبنای اولویت عابر پیاده، ایجاد سایه، مبلمان مناسب و جذابیت بصری صورت گیرد، می تواند سهم سفرهای غیرموتوری را به طرز معناداری افزایش دهد. در نهایت، راهکارهایی جهت بازتعریف نقش معمار در خلق فضاهایی که مشوق حضور فیزیکی و کاهش وابستگی به ماشین هستند، ارائه می گردد تا گامی موثر در جهت نیل به پایداری شهری برداشته شود.

کلیدواژه ها:

کیفیت فضایی ، وابستگی به خودرو ، پیاده مداری ، معماری پایدار ، طراحی انسان محور