تحلیل عملکرد تهویه طبیعی و نقش آن در کاهش مصرف انرژی و افزایش آسایش حرارتی ساختمان در اقلیم گرم و خشک

افزایش مصرف انرژی در ساختمان ها، به ویژه در اقلیم گرم و خشک، یکی از چالش های اساسی معماری معاصر به شمار می رود. شرایط اقلیمی این مناطق موجب افزایش وابستگی به سامانه های سرمایشی مکانیکی و در نتیجه افزایش مصرف انرژی و پیامدهای زیست محیطی و اقتصادی شده است. در این میان، تهویه طبیعی به عنوان یکی از مهم ترین راهکارهای غیرفعال، با بهره گیری از جریان هوا و اختلاف دمایی، نقش موثری در بهبود آسایش حرارتی و کاهش مصرف انرژی ایفا می کند. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی–تحلیلی و بر پایه مطالعات کتابخانه ای و بررسی پژوهش های پیشین، به تحلیل عملکرد تهویه طبیعی و عناصر معماری موثر بر آن در اقلیم گرم و خشک می پردازد. نتایج بررسی ها نشان می دهد که بهره گیری از عناصر معماری بومی نظیر بادگیر، حیاط مرکزی، فضاهای نیمه باز، سازماندهی مناسب فضاها و بازشوها می تواند ضمن ارتقای آسایش حرارتی، وابستگی به سیستم های مکانیکی را به طور قابل توجهی کاهش دهد. در نهایت، تلفیق اصول تهویه طبیعی برگرفته از معماری بومی با رویکردهای معماری معاصر، به عنوان راهکاری کارآمد و پایدار در طراحی ساختمان های امروزی پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

آسایش حرارتی ، اقلیم گرم و خشک ، تهویه طبیعی ، کاهش مصرف انرژی ، معماری بومی