آسیب شناسی موانع ارتباطات بین واحدی در سازمان های شهری: مطالعه موردی شهرداری قائم شهر

ارتباطات سازمانی به عنوان شریان حیاتی هر سازمان، نقشی تعیین کننده در تحقق اهداف، افزایش بهره وری و ارائه خدمات مطلوب به شهروندان ایفا می کند. شهرداری ها به عنوان نهادهای عمومی با ساختارهای پیچیده و وظایف گسترده، بیش از سایر سازمان ها نیازمند شبکه های ارتباطی کارآمد و یکپارچه هستند. پژوهش حاضر با هدف بررسی و تحلیل موانع ارتباطات بین واحدی در شهرداری قائم شهر به روش مروری-تحلیلی انجام شده است. در این راستا، با تکیه بر مبانی نظری ارتباطات سازمانی و مرور نظام مند پژوهش های پیشین داخلی و خارجی، موانع ارتباطی در سه دسته اصلی شناسایی و طبقه بندی شدند: موانع ساختاری (ناشی از پیچیدگی، رسمیت و تمرکز در ساختار سازمانی)، موانع رفتاری-فردی (مرتبط با تفاوت های ادراکی، عدم اعتماد، تعارض و مهارت های ارتباطی مدیران و کارکنان) و موانع زمینه ای-محیطی (شامل فناوری، فرهنگ سازمانی و قوانین و مقررات). یافته های حاصل از تحلیل مطالعات متعدد نشان می دهد که عواملی همچون ساختارهای سلسله مراتبی بلند، عدم وجود شرح وظایف شفاف، ضعف در فرهنگ کار تیمی، کانال های ارتباطی ناکارآمد و مقاومت مدیران میانی در برابر به اشتراک گذاری اطلاعات، از مهم ترین دلایل بروز اختلال در جریان ارتباطی بین معاونت ها، مناطق و سازمان های تابعه شهرداری ها هستند. این مقاله ضمن مقایسه یافته های پژوهش های داخلی با مطالعات بین المللی، نتیجه گیری می کند که بهبود فرآیندهای ارتباطی در شهرداری قائم شهر مستلزم بازنگری در ساختار سازمانی، توسعه مهارت های ارتباطی مدیران، نهادینه سازی فرهنگ سازمانی مشارکتی و بهره گیری از فناوری های نوین اطلاعاتی است.

کلیدواژه ها:

ارتباطات سازمانی ، موانع ارتباطی ، مدیریت شهری ، ارتباطات بین واحدی ، شهرداری قائم شهر