طراحی الگوی حکمرانی مشارکتی در پروژه های زیست محیطی و فرهنگی: مطالعه موردی شهرداری قائمشهر

رشد شتابان شهرنشینی و پیچیدگی معضلات زیست محیطی در شهرهای میانی ایران، گذار از پارادایم «حکومت شهری» به «حکمرانی شهری» را اجتناب ناپذیر کرده است. شهر قائمشهر به عنوان یکی از کانون های پرتراکم استان مازندران، با چالش های حاد زیست محیطی نظیر انباشت روزانه بیش از ۲۵۰ تن پسماند در سایت دیوکلا و آلودگی رودخانه تالار، و همچنین پروژه های فرهنگی نیمه تمام مانند «نگین شمال» مواجه است. هدف اصلی این پژوهش، طراحی یک مدل مدیریت مشارکتی برای ارتقای کارایی پروژه های شهرداری در این دو حوزه است. روش تحقیق از نوع توصیفی-تحلیلی و با بهره گیری از مطالعات کتابخانه ای و اسنادی است. یافته ها نشان می دهد که ساختار فعلی مدیریت شهری در قائمشهر عمدتا متمرکز و بالا به پایین است که منجر به کاهش اعتماد عمومی و افزایش هزینه های نگهداری شهر شده است. مدل پیشنهادی این پژوهش بر پایه ایجاد «شوراهای مشورتی محله محور» و استفاده از بودجه ریزی مشارکتی استوار است. نتایج حاکی از آن است که دخالت دادن ذینفعان محلی در فاز امکان سنجی و نظارت، می تواند تعارضات اجتماعی پیرامون سایت های زباله را کاهش داده و حس تعلق مکانی را در پروژه های فرهنگی احیا کند.

کلیدواژه ها:

مدیریت شهری مشارکتی ، حکمرانی خوب ، پسماند شهری قائمشهر ، توسعه فرهنگی ، توسعه پایدار