ارزیابی اقدامات آبخیزداری در مواجهه با پیامدهای تغییرات اقلیمی (سیل و خشکسالی) و طرح های ایمنی

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 15

فایل این مقاله در 16 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

CASGC10_291

تاریخ نمایه سازی: 29 مرداد 1405

چکیده مقاله:

تغییرات اقلیمی به عنوان یکی از مهم ترین چالش های زیست محیطی قرن حاضر، تاثیرات گسترده ای بر سامانه های طبیعی و انسانی برجای گذاشته و با افزایش فراوانی و شدت رخدادهای حدی نظیر سیلاب و خشکسالی، امنیت آب، امنیت غذایی، پایداری اکوسیستم ها و توسعه جوامع انسانی را با تهدید مواجه کرده است. در این شرایط، اتخاذ راهبردهای سازگارانه و پایدار برای کاهش آسیب پذیری و افزایش تاب آوری حوزه های آبخیز از اهمیت ویژه ای برخوردار است. آبخیزداری به عنوان یکی از رویکردهای جامع مدیریت منابع آب و خاک، با بهره گیری از مجموعه ای از اقدامات مدیریتی، سازه ای و زیستی، نقش مهمی در کنترل رواناب، کاهش فرسایش خاک، افزایش نفوذ آب، بهبود تغذیه آبخوان ها و حفاظت از منابع طبیعی ایفا می کند. پژوهش حاضر با رویکرد مروری-تحلیلی و با بررسی مطالعات و منابع علمی معتبر منتشرشده در سال های اخیر، به ارزیابی نقش اقدامات آبخیزداری در مواجهه با پیامدهای تغییرات اقلیمی، به ویژه سیلاب و خشکسالی، و همچنین بررسی جایگاه طرح های ایمنی و مدیریت ریسک در افزایش تاب آوری حوزه های آبخیز پرداخته است. نتایج بررسی ها نشان داد که اقداماتی نظیر توسعه و احیای پوشش گیاهی، حفاظت خاک، مدیریت رواناب، پخش سیلاب، احیای تالاب ها، تغذیه مصنوعی آبخوان ها و اجرای راهکارهای مبتنی بر طبیعت، می توانند از طریق کاهش دبی اوج سیلاب، افزایش ظرفیت ذخیره و نگهداری آب، بهبود رطوبت خاک و تقویت عملکرد اکوسیستم ها، نقش موثری در کاهش خسارات ناشی از سیلاب و خشکسالی ایفا کنند. همچنین یافته ها نشان داد که اثربخشی برنامه های آبخیزداری تنها به جنبه های فنی وابسته نبوده و عواملی نظیر مشارکت جوامع محلی، حکمرانی مناسب، هماهنگی نهادی، برنامه ریزی یکپارچه و اجرای طرح های ایمنی و مدیریت ریسک، نقش تعیین کننده ای در موفقیت این اقدامات دارند. از سوی دیگر، تلفیق اقدامات آبخیزداری با راهکارهای مبتنی بر طبیعت و برنامه های کاهش خطر بلایا می تواند علاوه بر افزایش تاب آوری اکولوژیکی و اجتماعی، به حفاظت از تنوع زیستی، بهبود کیفیت منابع آب، کاهش آسیب پذیری جوامع محلی و تحقق اهداف توسعه پایدار کمک کند. در مجموع، نتایج این پژوهش نشان می دهد که آبخیزداری، در صورت برنامه ریزی و اجرای یکپارچه، می تواند به عنوان یکی از موثرترین ابزارهای سازگاری با تغییرات اقلیمی و مدیریت پایدار منابع طبیعی در مقیاس حوزه های آبخیز مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

نویسندگان

علی حقیقی پور

دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی ایمنی، بهداشت و محیط زیست، دانشکده فنی مهندسی، دانشگاه مهر البرز

سبحان حیدریان

فارغ التحصیل رشته ارشد مهندسی مدیریت ساخت، دانشکده فنی مهندسی، دانشگاه مهر البرز

قربانعلی دزواره

استادیار گروه مهندسی محیط زیست، دانشکده علوم مهندسی، دانشگاه مهر البرز