تخریب بافت های فرسوده شهری و راه های ایمنی در برابر زلزله

بافت های فرسوده شهری به دلیل قدمت بالا، استفاده از مصالح نامرغوب، ضعف سیستم های سازه ای و عدم انطباق با آیین نامه های نوین ساختمانی، از آسیب پذیرترین بخش های شهرها در برابر زلزله به شمار می روند. در کشور ایران، قرارگیری بر روی پهنه های فعال لرزه ای و وجود گسترده این بافت ها، خطر بروز خسارات جانی و مالی گسترده را به طور قابل توجهی افزایش داده است [۱]. هدف این پژوهش بررسی علل تخریب بافت های فرسوده شهری در هنگام وقوع زلزله و ارائه راهکارهای موثر جهت افزایش ایمنی و کاهش آسیب پذیری لرزه ای آن ها است. روش تحقیق در این مطالعه به صورت توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای، بررسی اسناد و آیین نامه های لرزه ای، و تحلیل نتایج پژوهش های پیشین انجام شده است [۲]. نتایج نشان می دهد که ضعف عناصر باربر، نبود کلاف های افقی و عمودی، ریزدانگی قطعات، عرض کم معابر و تراکم بالای جمعیت از مهم ترین عوامل تشدید خسارات در این بافت ها هستند [۳]. بر اساس یافته های تحقیق، راهکارهایی نظیر مقاوم سازی سازه های موجود، نوسازی و بازآفرینی شهری، بهبود شبکه معابر، استفاده از مصالح استاندارد و افزایش مشارکت ساکنان محلی می تواند نقش بسزایی در افزایش تاب آوری لرزه ای بافت های فرسوده داشته باشد [۴]. در نهایت، اتخاذ سیاست های حمایتی دولت و برنامه ریزی یکپارچه شهری به عنوان عوامل کلیدی در کاهش خطرپذیری و ارتقای ایمنی این بافت ها در برابر زلزله معرفی می شود.

کلیدواژه ها:

بافت فرسوده شهری ، زلزله ، ایمنی لرزه ای ، مقاوم سازی ، نوسازی شهری