بررسی نقش اقلیم و مصالح بوم آورد بر تیپولوژی مدارس ایرانی در دوره قاجار

خانه و فضاهای معماری همواره بازتاب دهنده سکونت، آرامش و آسایش انسانی هستند. در معماری ایران، این فضاها تحت تاثیر شرایط اقلیمی، باورهای فرهنگی و ساختارهای اجتماعی شکل گرفته اند. دوره قاجار به عنوان مقطعی مهم در تحول معماری، هم زمان با تغییرات فکری، سیاسی و آموزشی، دگرگونی هایی در کالبد و طراحی فضاهای آموزشی ایجاد کرد. این پژوهش با رویکرد توصیفی-تحلیلی بوده و بر پایه مطالعات کتابخانه ای، بررسی متون تاریخی، نقشه ها، تصاویر و اسناد معماری انجام شده است. نتایج نشان می دهد معماری بومی، رویکردهای اقلیمی و تاثیرات معماری غربی است. مطالعه نشان می دهد که پذیرش الگوهای نوین آموزشی، گرایش به تغییرات فضایی و توجه به اقلیم، عناصر کلیدی در شکل گیری معماری مدارس دوره قاجار بوده است. این رویکرد نه تنها در مدارس بلکه در طراحی کلی فضاهای شهری نیز قابل مشاهده است.

کلیدواژه ها:

معماری قاجار ، فضاهای آموزشی ، دارالفنون ، پایداری اقلیمی