تاثیر ارزیابی وضعیت استقرار سیستم مدیریت ایمنی، بهداشت و محیط زیست (HSE) در مدیریت فضاهای سبز شهری

فضاهای سبز شهری هم زمان یک زیرساخت سلامت عمومی، یک سامانه زیست محیطی و یک محیط کار پیچیده اند. نگهداشت درختان، چمن زنی، هرس، آبیاری، کاربرد آفت کش ها، کار با ماشین آلات، فعالیت در مجاورت ترافیک و مواجهه با گرما، پرتو فرابنفش، صدا، ارتعاش، عوامل زیستی و وضعیت های ارگونومیک نامطلوب، کارکنان این بخش را در معرض مجموعه ای از خطرات درهم تنیده قرار می دهد. در عین حال، ضعف مدیریت پسماند سبز، مصرف نامناسب آب و مواد شیمیایی، آلودگی خاک و آب، آسیب به تنوع زیستی و مخاطرات ایجادشده برای شهروندان می تواند منافع فضای سبز را تضعیف کند. هدف مقاله حاضر، تحلیل تاثیر ارزیابی وضعیت استقرار سیستم مدیریت ایمنی، بهداشت و محیط زیست بر کیفیت مدیریت فضاهای سبز شهری و ارائه چارچوبی برای سنجش بلوغ HSE است. پژوهش با روش مرور کتابخانه ای تحلیلی و تلفیق استانداردهای ISO ۴۵۰۰۱، ISO ۱۴۰۰۱، راهنماهای ISO ۴۵۰۰۲ و ISO ۴۵۰۰۴، اسناد سازمان بین المللی کار، سازمان جهانی بهداشت، OSHA و مطالعات جدید مرتبط با سلامت شغلی کارکنان فضای باز و حکمرانی فضای سبز انجام شد. یافته ها نشان می دهد ارزیابی اثربخش باید از بررسی صوری مستندات فراتر رود و پنج حوزه رهبری و پاسخ گویی، شناسایی و کنترل ریسک، مشارکت و شایستگی کارکنان، مدیریت جنبه های زیست محیطی و پایش عملکرد را پوشش دهد. مدل پیشنهادی بلوغ HSE–تاب آوری فضای سبز شهری چهار سطح واکنشی، نظام مند، پیش نگر و تاب آور را معرفی می کند و اثر استقرار HSE را بر کاهش حوادث و بیماری های شغلی، کاهش مصرف منابع و آلودگی، افزایش کیفیت خدمت، اعتماد شهروندی و آمادگی اقلیمی تبیین می نماید. نوآوری مقاله در یکپارچه سازی ریسک های شغلی، محیط زیستی و عمومی در یک ماتریس ارزیابی و تفکیک شاخص های پیشرو از شاخص های پسرو است. نتیجه اصلی آن است که استقرار HSE زمانی به بهبود واقعی مدیریت فضای سبز منجر می شود که ارزیابی، مبتنی بر شواهد میدانی، مشارکت کارکنان، چرخه بهبود مستمر و تصمیم گیری مبتنی بر ریسک باشد، نه صرفا اخذ گواهینامه یا تکمیل چک لیست.

کلیدواژه ها:

سیستم مدیریت HSE ، فضای سبز شهری ، ایمنی شغلی ، بهداشت حرفه ای ، مدیریت محیط زیست ، ISO ۴۵۰۰۱ ، ISO ۱۴۰۰۱ ، مدیریت شهری