تبیین نقش میانجی کیفیت زندگی شهری در رابطه بین سرمایه اجتماعی و اثربخشی مشارکت شهروندی در بازآفرینی بافت های فرسوده (مطالعه موردی: بافت های فرسوده شهر شیراز)

بازآفرینی بافت های فرسوده شهری، علاوه بر مداخلات کالبدی، نیازمند توجه هم زمان به ابعاد اجتماعی، اقتصادی و مدیریتی است. در این میان، سرمایه اجتماعی و مشارکت شهروندی از مهم ترین عوامل موفقیت برنامه های بازآفرینی محسوب می شوند. با این حال، نحوه اثرگذاری این عوامل از طریق کیفیت زندگی شهری، به ویژه در بافت های فرسوده، کمتر مورد توجه قرار گرفته است. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش میانجی کیفیت زندگی شهری در رابطه بین سرمایه اجتماعی و اثربخشی مشارکت شهروندی در بازآفرینی بافت های فرسوده شهر شیراز انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی–تحلیلی است. جامعه آماری شامل ساکنان بافت های فرسوده شهر شیراز بوده و داده ها از طریق پرسشنامه استاندارد و مطالعات اسنادی گردآوری می شود. برای تحلیل روابط میان متغیرها از مدل یابی معادلات ساختاری و نرم افزارهای SPSS و SmartPLS استفاده خواهد شد. متغیر سرمایه اجتماعی با ابعاد اعتماد اجتماعی، انسجام اجتماعی، مشارکت مدنی و شبکه های اجتماعی، کیفیت زندگی شهری با ابعاد کالبدی، اجتماعی، اقتصادی، محیطی و خدمات شهری و اثربخشی مشارکت شهروندی با شاخص هایی مانند میزان همکاری، مسئولیت پذیری، رضایت از فرآیند مشارکت و استمرار مشارکت مورد سنجش قرار می گیرد. انتظار می رود نتایج پژوهش نشان دهد که سرمایه اجتماعی تاثیر مثبت و معناداری بر اثربخشی مشارکت شهروندی دارد و کیفیت زندگی شهری به عنوان یک متغیر میانجی، این رابطه را تقویت می کند. همچنین، ارتقای کیفیت خدمات شهری، افزایش اعتماد عمومی، بهبود تعامل میان شهروندان و مدیریت شهری و تقویت سرمایه اجتماعی می تواند زمینه مشارکت موثرتر شهروندان را در اجرای برنامه های بازآفرینی شهری فراهم سازد. یافته های این پژوهش می تواند راهنمای مناسبی برای مدیران شهری، شهرداری شیراز و سیاست گذاران حوزه بازآفرینی شهری در جهت تدوین برنامه های مردم محور و ارتقای کیفیت زندگی در بافت های فرسوده باشد.

کلیدواژه ها:

سرمایه اجتماعی ، کیفیت زندگی شهری ، مشارکت شهروندی ، بازآفرینی شهری ، بافت های فرسوده