بررسی اقلیم گرم و خشک بر طراحی فرمی معماری از جنبه داخلی و خارجی

اقلیم یکی از مهم ترین عوامل تاثیرگذار بر شکل گیری معماری در طول تاریخ بوده است. در مناطق گرم و خشک، شرایط محیطی خاص از جمله تابش شدید خورشید، اختلاف دمای زیاد بین روز و شب، رطوبت پایین و کمبود منابع آبی، معماران را به سمت طراحی فرم هایی سوق داده است که بتوانند آسایش حرارتی ساکنان را تامین کنند. هدف این پژوهش بررسی تاثیر اقلیم گرم و خشک بر طراحی فرمی معماری از جنبه های داخلی و خارجی است. در این مقاله، ویژگی های اقلیم گرم و خشک، اصول طراحی معماری سازگار با این اقلیم و عناصر موثر در شکل گیری فضاهای داخلی و خارجی مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج پژوهش نشان می دهد که بهره گیری از فرم های فشرده، حیاط مرکزی، دیوارهای ضخیم، بازشوهای کنترل شده و استفاده از مصالح بومی می تواند موجب افزایش بهره وری انرژی و ارتقای کیفیت زندگی ساکنان شود.

کلیدواژه ها:

اقلیم گرم و خشک ، معماری پایدار ، طراحی فرمی ، فضای داخلی ، فضای خارجی ، حیاط مرکزی