تحلیل توسعه معماری پایدار و معماری سبز در طرح های قابل اجرای مدیریت شهری

با پیشرفت شهرها، از تعداد گونه ها، اندازه و یکپارچگی اکوسیستم ها کاسته شده است و در نتیجه توانایی طبیعت در ایجاد و خلق زندگی جدید کم شده است. تنها در طی چند سده سرمایه ای را که طبیعت در طی میلیون ها سال ذخیره کرده به مصرف رساندیم، علاوه بر آنکه قدرت طبیعت در ایجاد سرمایه های جدید را نیز سلب نموده ایم. ساختمان سازی برای مثال (پاک سازی اراضی، کارهای ساختمانی و …) معمولا منجر به ساده سازی اکوسیستم می شود که در نتیجه از حالتی متنوع به حالتی ساده تر تبدیل می شود. نتیجه چنین ساده سازی از دست رفتن حالت ترمیم پذیری طبیعت است که می تواند مشکلات کوتاه مدت یا تغییرات درازمدت، نظیر تغییر آب و هوا را ایجاد نماید و اغلب چنین حالتی باعث کاهش انعطاف روابط بین محیط مصنوع و اکوسیستم می شود. توانایی تحلیل رفته اکولوژیکی به معنی آن است که فعالیت های بشر هم، هر روز محدودتر می شود و از اختیارات آن کاسته می شود، بنابراین باید محیط طبیعی را با احتیاط بیشتری مورد استفاده قرار داد و بخصوص باید به حفظ تنوع زیستی آن توجه بیشتری نمود. یکی از جنبه های اساسی سیستم های طبیعی آن است که اکوسیستم ها و تمامی بیوسفر نسبتا پایدار و برگشت پذیرند. توانایی سیستم های طبیعی در مقابله با تخریب ها و بازگشت شان از شوک های منظمی که به آن ها وارد می شود، اصلی مهم در نگهداری و مدیریت سیستم های زنده است. حفظ یکپارچگی و دست نخوردگی شبکه موجودات، عملکرد و فعالیت های آن ها درون اکوسیستم و شبکه ای که سیستم های مختلف را به یکدیگر ارتباط می دهند، برای تضمین پایداری و حیات آن ها لازم است.

کلیدواژه ها:

معماری پایدار ، اکولوژیک ، معماری سبز ، محیط زیست ، مدیریت شهری