حکمرانی مشارکتی به عنوان سازوکار کاهش شکاف های مدیریت شهری در تحقق شهر سبز پایدار (تاملی بر کلان شهر تهران)

تحقق شهر سبز پایدار به عنوان یکی از رویکردهای نوین در برنامه ریزی شهری، نیازمند بازنگری در ساختارهای سنتی مدیریت شهری و ارتقای کیفیت حکمرانی شهری است. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش حکمرانی مشارکتی در کاهش شکاف های مدیریت شهری و تسهیل تحقق شهر سبز پایدار انجام شده است. در این راستا، کلان شهر تهران به عنوان بستری تحلیلی برای فهم عینی تر چالش های حکمرانی شهری و توسعه پایدار مورد تامل قرار گرفته است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، کیفی با رویکرد مروری–تحلیلی است. داده های پژوهش از طریق مطالعه اسنادی و بررسی منابع علمی داخلی و خارجی در حوزه های حکمرانی شهری، توسعه پایدار، شهر سبز و مدیریت شهری گردآوری شده و با استفاده از تحلیل محتوای کیفی و تحلیل تطبیقی مفهومی مورد بررسی قرار گرفته است. یافته های پژوهش در بستر تحلیلی تهران نشان می دهد که مهم ترین موانع تحقق شهر سبز پایدار شامل شکاف نهادی (چندپارگی و ناهماهنگی سازمانی)، شکاف مشارکتی (ضعف سرمایه اجتماعی و محدود بودن مشارکت شهروندی) و شکاف اجرایی (فاصله میان سیاست گذاری و اجرا) است. در مقابل، حکمرانی مشارکتی از طریق افزایش انسجام نهادی، ارتقای مشارکت شهروندی و بهبود فرآیندهای تصمیم گیری، می تواند نقش موثری در کاهش این شکاف ها ایفا کند. نتیجه پژوهش بیانگر آن است که تحقق شهر سبز پایدار بدون گذار به الگوهای مشارکتی حکمرانی و اصلاح ساختارهای مدیریت شهری امکان پذیر نیست.

کلیدواژه ها:

حکمرانی مشارکتی ، شهر سبز پایدار ، مدیریت شهری ، شکاف نهادی ، توسعه پایدار شهری