تبلور مدرنیسم ساختارگرا و خوانش زیبایی شناختی کاخ مجلس سنای ایران اثر مشترک حیدر غیایی و محسن فروغی

کاخ مجلس سنای ایران، طراحی و اجرا شده در دهه ۱۳۳۰ خورشیدی، یکی از درخشان ترین و تاثیرگذارترین آثار معماری مدرن متاخر در منطقه غرب آسیا است. این بنا حاصل هم پوشانی ذهنی و همکاری خلاقانه دو چهره پیشگام معماری معاصر ایران، حیدر غیایی و محسن فروغی، با همراهی مجسمه ساز آوانگارد فرانسوی، آندره بلوک، است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل زیبایی شناختی پدیدارشناسانه و کالبدی این اثر، به بررسی نحوه تعامل فرم، سازه و معنا در آن می پردازد. روش تحقیق در این مقاله، توصیفی-تحلیلی با اتکا به مطالعات کتابخانه ای، اسناد تاریخی و بررسی های دقیق فضایی است. یافته های پژوهش نشان می دهند که معماران با عبور از رویکردهای تقلیدی و تاریخ گرایی سطحی، توانسته اند اصول مدرنیسم بین المللی را با ارزش های فضایی هندسه ایرانی پیوند بزنند. ستون های تندیس گون جلوخان، بازی نور و سایه از طریق لوورهای آلومینیومی، گنبد مخروطی منحصربه فرد تالار اصلی و همنشینی بتن نمایان با سنگ های مرمر و برنز، نمونه ای کامل از صداقت ساختاری را به نمایش می گذارند. این مقاله اثبات می کند که زیبایی شناسی کاخ سنا نه یک پوسته تزیینی، بلکه تبلور عینی سازه به مثابه هنر است.

کلیدواژه ها:

حیدر غیایی ، محسن فروغی ، کاخ مجلس سنا ، زیبایی شناسی ساختاری ، معماری مدرن ایران ، آندره بلوک