نفوذپذیری بتن در محیط های خورنده و روش های کاهش آن

زوال دوام سازه های بتن آرمه ناشی از نفوذ عوامل خورنده مانند یون های کلراید، سولفات ها و دی اکسیدکربن، یکی از مهم ترین چالش های صنعت ساخت وساز در محیط های دریایی، صنعتی و مناطق دارای یخبندان است. نفوذپذیری بتن، به عنوان شاخص کلیدی سهولت عبور آب، گازها و یون های مهاجم از شبکه منافذ بتن، نقش تعیین کننده ای در آغاز و پیشرفت خوردگی میلگردهای فولادی و در نتیجه کاهش عمر مفید سازه ایفا می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی و جمع بندی نظام مند عوامل موثر بر نفوذپذیری بتن در محیط های خورنده و ارزیابی تطبیقی روش های کاهش آن، با رویکرد مروری و به شیوه کتابخانه ای و فیش برداری از منابع علمی داخلی و بین المللی انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که کاهش نسبت آب به سیمان، استفاده از مواد سیمانی مکمل نظیر دوده سیلیس، خاکستر بادی، سرباره کوره آهنگدازی و نانوسیلیس، به کارگیری افزودنی های کاهنده نفوذپذیری و کریستالینه، اجرای عمل آوری مناسب و استفاده از پوشش های سطحی محافظ، از موثرترین راهکارهای کاهش نفوذپذیری بتن به شمار می روند. همچنین فناوری های نوین همچون بتن خودترمیم شونده میکروبی و کپسوله، در شرایط واقعی محیطی از پتانسیل قابل توجهی برای افزایش دوام برخوردارند، هرچند اثربخشی آن ها همچنان وابسته به شرایط اجرایی و محیطی است. در پایان، ترکیب هم زمان چند راهکار (رویکرد چندلایه) به عنوان راهبرد بهینه برای طراحی بتن دوام پذیر در محیط های خورنده پیشنهاد شده است.

کلیدواژه ها:

بتن خودترمیم شونده ، خوردگی میلگرد ، دوام بتن ، محیط خورنده ، مواد سیمانی مکمل ، نفوذپذیری بتن