راهبردهای مهندسی پیشرفته جهت پیشگیری از آلودگی آبهای سطحی در کلان شهرها: رویکرد مدیریت روان آبهای شهری و زیرساختها

بر آلودگی آبهای سطحی در کلانشهرها یکی از مهمترین چالش های زیست محیطی عصر حاضر به شمار می رود که پیامدهای گسترده ای سلامت عمومی، اکوسیستم های شهری، کیفیت زندگی شهروندان و پایداری توسعه شهری دارد. رشد شتابان شهرنشینی، افزایش سطوح نفوذناپذیر، تخریب پوشش گیاهی، افزایش ترافیک، توسعه صنعتی و ناکارآمدی سامانه های سنتی دفع و هدایت روان آب موجب شده است که بار آلایندگی وارد بر رودخانه ها، کانال ها، مسیل ها و آبراهه های شهری به طور قابل توجهی افزایش یابد. در چنین شرایطی، رویکردهای مهندسی پیشرفته مبتنی بر زیرساخت های سبز، مدیریت پایدار روان آب، کنترل آلودگی در مبدا و به کارگیری فناوری های نوین تصفیه و پایش به عنوان راهبردهایی موثر برای کاهش آلودگی آبهای سطحی مطرح شده اند. هدف این مقاله تبیین ماهیت آلودگی آبهای سطحی در کلان شهرها، شناسایی منابع و انواع آلاینده ها، و ارائه مجموعه ای از راهبردهای مهندسی پیشرفته برای پیشگیری و کنترل این پدیده است. روش پژوهش از نوع توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مرور منابع علمی و مطالعات موردی معتبر است. یافته ها نشان می دهد که ترکیب راهبردهای سازه ای و غیرسازه ای، همراه با رویکرد برنامه ریزی یکپارچه شهری می تواند به شکل معناداری در کاهش ورود آلاینده ها به منابع آب سطحی موثر باشد. در پایان، بر ضرورت بومی سازی این راهبردها در کلان شهرهای ایران و تقویت حکمرانی محیط زیستی شهری تاکید شده است.

کلیدواژه ها:

آلودگی آبهای سطحی ، کلان شهر ، روان آب شهری ، زیرساخت سبز ، مدیریت پایدار ، راهبردهای مهندسی پیشرفته