مطالعه تطبیقی حقوق پدیدآورندگان آثار ادبی و هنری در عالم واقعی و فضای مجاز

نوشتار حاضر به دنبال رسیدن به مهمترین هدف تحقیق حاضر یعنی شناسایی مبانی مشروعیت حقوق پدیدآوردندگان آثار هنری و ادبی در فقه اسلامی و حقوق داخلی ایران در عالم واقع و فضای مجازی است. از این رو برای رسیدن به این هدف از روش توصیفی و تحلیلی استفاده شده است که جمع آوری اطلاعات به روش کتابخانه ای می باشد؛ نتایج حاصل از این تحقیق حاکی از آن است که حقوق پدیدآورندگان آثار ادبی و هنری با توجه به مبانی نظری و فقهی این حقوق مالکیت بر این آثار را همانند سایر مالکیت های مادی دانسته اند. از این رو حقوق مالکیت معنوی و پدیدآورندگان آثار ادبی و هنری بر اساس مالیت داشتن این حقوق و همچنین قابلیت ارزش گذاری و تقویم آنها به پول پذیرش هم طرازی مالکیت معنوی و مادی با هم در حقوق ایران مورد پذیرش است. از طرف دیگر نیز فقها در دو گروه با استدلال متفاوت در قبال مالکیت معنوی قرار داده شده اند؛ مخالفان با ابتناء به مبانی از جمله عدم پذیرش مالکیت معنوی در شرع تضاد با قاعده تسلط شمارش این حقوق در خلال مالکیت حکومت اسلامی... و موافقان این حقوق با ابتناء به قاعده لاضرر، قاعده صحت الوفو بالعقود... به پذیرش حقوق پدیدآورندگان آثار ادبی و هنری اقدام نموده اند که این نظر اخیر در حقوق مدنی ایران نیز مورد توجه و تقنین قرار گرفته است. بر همین مبنا می توان همین حقوق را در فضای مجازی نیز تسری داد و از این مبان برای تحقق حقوق پدیدآورندگان استناد نمود.

کلیدواژه ها:

پدیدآورندگان آثار ادبی و هنری ، حقوق مالکیت فکری ، فضای مجازی ، فقه اسلامی ، مالیت داشتن