ردپای معلم و هوش مصنوعی در ذهن دانش آموز: کلام، انتظار و قضاوت آموزشی

هدف مقاله حاضر تبیین ردپای هم زمان معلم و هوش مصنوعی در ذهن دانش آموز با تاکید بر کلام، انتظار و قضاوت آموزشی است. ذهن دانش آموز در فضای مدرسه تنها از راه محتوای درسی شکل نمی گیرد، بلکه واژه های معلم، نوع نگاه او به توانایی یادگیرنده، شیوه بازخورد، داوری های آشکار و پنهان و همچنین پاسخ های تولیدشده توسط ابزارهای هوشمند، در ساخت خودپنداره تحصیلی، انگیزش، اعتماد به نفس و مسیر یادگیری اثر می گذارد. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مقالات معتبر انجام شده است. بررسی موضوع نشان می دهد که کلام معلم زمانی اثر تربیتی سازنده دارد که به جای برچسب گذاری، بر رشد، اصلاح خطا و تقویت امید یادگیری متمرکز باشد. انتظار آموزشی نیز هنگامی به رشد دانش آموز کمک می کند که با عدالت، شناخت تفاوت های فردی و باور به توان پیشرفت همراه شود. هوش مصنوعی می تواند در شخصی سازی آموزش، تحلیل داده های یادگیری و ارائه بازخورد نقش پشتیبان داشته باشد، اما جایگزین قضاوت انسانی، عاطفه تربیتی و مسئولیت حرفه ای معلم نمی شود. نتیجه مقاله بیانگر آن است که مدرسه آینده به پیوند خرد معلم، اخلاق آموزشی و کاربرد مسئولانه فناوری نیاز دارد.

کلیدواژه ها:

معلم ، هوش مصنوعی ، ذهن دانش آموز ، کلام تربیتی ، انتظار آموزشی ، قضاوت آموزشی