یادگیری مبتنی بر داستان گویی؛ رویکردی نوین برای رشد همه جانبه دانش آموزان

یادگیری مبتنی بر داستان گویی یکی از رویکردهای جذاب و اثربخش آموزشی است که می تواند نقش مهمی در رشد همه جانبه دانش آموزان دوره ابتدایی ایفا کند. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر داستان گویی بر ابعاد شناختی، زبانی، اجتماعی، عاطفی و اخلاقی یادگیری دانش آموزان ابتدایی انجام شده است. داستان ها با ایجاد موقعیت های ملموس و جذاب، مفاهیم آموزشی را برای کودکان قابل فهم تر می کنند و زمینه مشارکت فعال آنان در فرآیند یادگیری را فراهم می سازند. استفاده از شخصیت ها، رویدادها و موقعیت های داستانی می تواند به تقویت مهارت های زبانی، افزایش قدرت تخیل و خلاقیت، بهبود حافظه و افزایش انگیزه دانش آموزان برای یادگیری منجر شود. از سوی دیگر، محتوای داستان ها می تواند فرصت مناسبی برای آموزش ارزش های اخلاقی و اجتماعی مانند صداقت، همدلی، احترام، مسئولیت پذیری، همکاری و رعایت حقوق دیگران فراهم آورد. دانش آموزان از طریق همذات پنداری با شخصیت های داستانی و تحلیل رفتار و پیامدهای تصمیم های آنان، امکان بیشتری برای درک موقعیت های اجتماعی و تمرین تصمیم گیری اخلاقی پیدا می کنند. همچنین، مشارکت در فعالیت های مرتبط با داستان گویی، از جمله بازگویی داستان، ایفای نقش و گفت وگو درباره پیام آن، می تواند تعامل میان دانش آموزان و احساس تعلق آنان به محیط کلاس را افزایش دهد. در مجموع، یادگیری مبتنی بر داستان گویی را می توان رویکردی موثر برای ایجاد محیط یادگیری پویا، مشارکتی و لذت بخش در مدارس ابتدایی دانست؛ رویکردی که در کنار انتقال مفاهیم آموزشی، زمینه رشد مهارت های فردی، اجتماعی و اخلاقی دانش آموزان را نیز فراهم می کند.

کلیدواژه ها:

یادگیری مبتنی بر داستان گویی ، دانش آموزان ابتدایی ، یادگیری فعال ، مهارت های اجتماعی ، رشد شناختی ، مهارت های اخلاقی.