مدرسه ی تاب آور: واکاوی نقش حمایت اجتماعی معلمان در کاهش اضطراب امتحان و افزایش خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان

اضطراب امتحان به عنوان یکی از شایع ترین اختلالات روان شناختی دوران تحصیل، تاثیرات عمیقی بر عملکرد تحصیلی، سلامت روان و کیفیت زندگی دانش آموزان دارد. پژوهش حاضر با هدف واکاوی نقش حمایت اجتماعی معلمان در کاهش اضطراب امتحان و افزایش خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان، با تاکید بر مفهوم نوین «مدرسه ی تاب آور» انجام شده است. این پژوهش از نوع مطالعات مروری–تحلیلی بوده و با بهره گیری از منابع معتبر داخلی و خارجی در بازه ی زمانی ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۵ انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که حمایت اجتماعی معلمان – در ابعاد حمایت عاطفی، حمایت ابزاری و حمایت اطلاعاتی – از طریق سازوکارهای چندگانه ای همچون افزایش خودکارآمدی تحصیلی، تقویت تاب آوری تحصیلی، بهبود تنظیم هیجان و شکل گیری هویت تحصیلی مثبت، به کاهش اضطراب امتحان منجر می شود. بر این اساس، مدل «مدرسه ی تاب آور» به عنوان چارچوبی نوین ارائه می شود که در آن نقش معلم فراتر از انتقال دانش، به عنوان «عاملیت حمایت گر» در شبکه ی حمایت اجتماعی مدرسه تعریف می گردد. این مدل ضمن تاکید بر اهمیت کیفیت ارتباط معلم–دانش آموز، بر ظرفیت سازی نظام مند مدرسه برای مقابله با چالش های تحصیلی و روان شناختی تاکید دارد. مقاله با ارائه ی پیشنهادهای کاربردی برای معلمان، مدیران و سیاست گذاران آموزشی به پایان می رسد.

کلیدواژه ها:

اضطراب امتحان ، خودکارآمدی تحصیلی ، حمایت اجتماعی معلمان ، مدرسه ی تاب آور ، تاب آوری تحصیلی ، سلامت روان دانش آموزان