یادگیری مشارکتی ساختاریافته در آموزش ترکیبی، رویکردی سیستمی برای پیوند دانش نظری و مهارت عملی

در عصر تحول دیجیتال و گسترش آموزش ترکیبی، یکی از چالش های بنیادین نظام های آموزشی، ایجاد پلی موثر میان دانش نظری و مهارت های عملی در فراگیران است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش یادگیری مشارکتی ساختاریافته به عنوان راهبردی کلیدی در تحقق این پیوند در بستر آموزش ترکیبی انجام شده است. این مطالعه با رویکردی ترکیبی و با استفاده از روش فراتحلیل، به بررسی پژوهش های منتشرشده در بازه زمانی ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ پرداخته و الگوهای طراحی، اجرا و ارزیابی یادگیری مشارکتی را در محیط های یادگیری ترکیبی مورد تحلیل قرار داده است. یافته ها نشان می دهد که ساختاربخشی نظام مند به فعالیت های مشارکتی از طریق تعیین نقش های مشخص، طراحی وظایف معنادار گروهی، ایجاد سازوکارهای بازخورد همتایان و ادغام فناوری های دیجیتال تعاملی، موجب ارتقای عمق یادگیری، تقویت مهارت های حل مسئله، پرورش تفکر انتقادی و افزایش انگیزش درونی فراگیران می شود. همچنین نتایج بیانگر آن است که ترکیب هم افزای مولفه های آموزش حضوری و آنلاین، در صورت طراحی مشارکتی هدفمند، قادر است شکاف میان دانش و مهارت را به طور معناداری کاهش دهد و یادگیری پایدار را در فراگیران نهادینه سازد. در پایان، الگوی پیشنهادی پژوهش با عنوان «چارچوب مشارکتی ساختاریافته در آموزش ترکیبی» ارائه شده که می تواند راهنمایی عملی برای طراحان آموزشی، معلمان و سیاست گذاران حوزه تعلیم و تربیت باشد.

کلیدواژه ها:

یادگیری مشارکتی ساختاریافته ، آموزش ترکیبی ، پل دانش و مهارت ، یادگیری همتایان ، طراحی آموزشی ، فناوری های دیجیتال آموزشی ، یادگیری پایدار ، تعامل یادگیرنده محور