روانشناسی یادگیری در محیط های واقعیت مجازی (VR) و واقعیت افزوده (AR)

واقعیت مجازی (VR) و واقعیت افزوده (AR) به عنوان فناوری های نوظهور در عرصه آموزش، توانسته اند تحولی بنیادین در فرایند یادگیری ایجاد کنند و افق های جدیدی را برای درک مفاهیم پیچیده و انتزاعی پیش روی یادگیرندگان گشوده اند. این مقاله به بررسی مبانی روان شناختی یادگیری در محیط های VR و AR با تکیه بر نظریه های شناختی و سازنده گرایی می پردازد. پژوهش های پیشین نشان داده اند که این فناوری ها با ایجاد تجارب یادگیری غوطه ورانه، تعاملی و چندحسی، می توانند انگیزه، درگیری شناختی و حافظه بلندمدت دانش آموزان را به طور معناداری افزایش دهند. در این مقاله، شش مولفه کلیدی شامل مبانی نظری یادگیری در محیط های مجازی، مفهوم غوطه وری و حضور، نقش تعامل و بازخورد فوری، تاثیر بر حافظه و یادگیری عمیق، تفاوت های فردی در یادگیری با VR و AR، و کاربردهای عملی و چالش های پیاده سازی مورد تحلیل قرار می گیرند. یافته های پژوهش های معاصر نشان می دهد که استفاده هدفمند از واقعیت افزوده و واقعیت مجازی می تواند با فراهم سازی محیط های تعاملی و شبیه سازی شده، درک مفاهیم پیچیده را تسهیل کرده، انگیزه و تعامل یادگیرندگان را افزایش دهد و زمینه ساز تحول در شیوه های سنتی آموزش شود.

کلیدواژه ها:

واقعیت مجازی ، واقعیت افزوده ، روانشناسی یادگیری ، غوطه وری ، یادگیری تجربی ، درگیری شناختی ، محیط های یادگیری تعاملی