مقایسه اثربخشی آموزش تعاملی و سنتی بر یادگیری، انگیزه تحصیلی و مهارت های اجتماعی دانش آموزان

هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر آموزش تعاملی در مقایسه با شیوه های سنتی بر میزان یادگیری، انگیزه تحصیلی و رشد مهارت های اجتماعی دانش آموزان است. با توجه به اینکه در الگوهای آموزشی سنتی، بخش عمده فرایند تدریس بر ارائه مستقیم مطالب و نقش نسبتا منفعل دانش آموزان استوار است، بهره گیری از روش های تعاملی و مشارکت محور می تواند زمینه حضور فعال تر یادگیرندگان در فرایند آموزش را فراهم سازد. بررسی مبانی نظری و مطالعات پیشین نشان می دهد که آموزش تعاملی از طریق گفت وگو، فعالیت های گروهی، حل مسئله، تجربه عملی و استفاده هدفمند از فناوری های آموزشی، علاوه بر بهبود درک مفاهیم درسی، موجب افزایش مشارکت، انگیزه و علاقه دانش آموزان به یادگیری می شود. همچنین این شیوه آموزشی فرصت مناسبی برای تقویت مهارت هایی همچون همکاری، ارتباط موثر، مسئولیت پذیری، تصمیم گیری و حل مسئله فراهم می کند. یافته ها بیانگر آن است که محیط های آموزشی مبتنی بر تعامل و مشارکت، نسبت به الگوهای صرفا انتقالی، ظرفیت بیشتری برای ایجاد یادگیری عمیق و پایدار دارند. در عین حال، ترکیب هدفمند روش های تعاملی با برخی ویژگی های مثبت آموزش سنتی می تواند امکان استفاده همزمان از انتقال منظم محتوا و مشارکت فعال دانش آموزان را فراهم کند. در مجموع، نتایج بر ضرورت حرکت مدارس به سوی الگوهای آموزشی فعال، مشارکتی و دانش آموزمحور تاکید داشته و استفاده برنامه ریزی شده از آموزش تعاملی را عاملی موثر در ارتقای کیفیت فرایند یاددهی یادگیری می داند.

کلیدواژه ها:

آموزش تعاملی ، آموزش سنتی ، یادگیری فعال ، انگیزه تحصیلی ، مهارت های اجتماعی ، یادگیری مشارکتی.