شیوه های نوین مدیریت کلاس های پرجمعیت با تکیه بر خودتنظیمی دانش آموزان.

کلاس های پرجمعیت یکی از واقعیت های اجتناب ناپذیر نظام های آموزشی در بسیاری از کشورهای درحال توسعه است و مدیریت موثر این کلاس ها، چالشی جدی پیش روی معلمان و نظام های آموزشی قرار داده است. رویکردهای سنتی مدیریت کلاس که بر کنترل بیرونی، انضباط و نظارت مستقیم معلم بر رفتار یادگیرندگان استوارند، در کلاس های با تراکم بالای جمعیت، کارایی خود را از دست می دهند و معلمان را با حجم انبوهی از وظایف مدیریتی مواجه می سازند که فرصت تعامل آموزشی عمیق را از آن ها سلب می کند. این مقاله با رویکردی تحلیلی-مروری به بررسی شیوه های نوین مدیریت کلاس های پرجمعیت با تکیه بر خودتنظیمی یادگیرندگان می پردازد و استدلال می کند که توانمندسازی یادگیرندگان در خودتنظیمی، راهبردی اثربخش برای کاهش وابستگی به کنترل بیرونی معلم و افزایش کارایی مدیریت کلاس های بزرگ است. با بهره گیری از چارچوب نظری خودتنظیمی یادگیری زیمرمند و نظریه خودتعیین گری دسی و رایان، این پژوهش نشان می دهد که پرورش مهارت های خودتنظیمی در یادگیرندگان – شامل هدف گذاری، خودنظارتی، خودارزیابی و خودانگیزشی – می تواند به طور معناداری انضباط کلاسی را بهبود بخشد، رفتارهای مزاحم را کاهش دهد و فضایی مساعد برای یادگیری عمیق فراهم آورد. یافته ها حاکی از آن است که راهبردهایی نظیر آموزش صریح راهبردهای خودتنظیمی، استفاده از ابزارهای خودنظارتی، ساختاردهی کلاس با روال های شفاف، به کارگیری یادگیری مشارکتی در گروه های کوچک، و ارائه بازخورد توصیفی هدفمند، می توانند معلمان را در مدیریت کلاس های پرجمعیت یاری رسانند. بااین حال، اجرای موفقیت آمیز این رویکرد مستلزم تغییر نقش معلم از «کنترل گر» به «تسهیل گر»، توانمندسازی حرفه ای معلمان، و بازنگری در ساختارهای کلاسی و سیاست های آموزشی است.

کلیدواژه ها:

مدیریت کلاس ، کلاس های پرجمعیت ، خودتنظیمی یادگیری ، خودنظارتی ، یادگیری خودتنظیم ، مدیریت کلاس مبتنی بر خودتنظیمی ، آموزش خودتنظیمی