کاربرد کلاس معکوس در ارتقای مشارکت و خودراهبری یادگیرندگان

در دهه های اخیر، تحولات شتابان در حوزه فناوری های دیجیتال و تغییر ماهیت نیازهای آموزشی قرن بیست ویکم، زمینه ساز ظهور رویکردهای نوینی در فرایند یاددهی-یادگیری شده است که هدف اصلی آن ها، انتقال مرکزیت از معلم به یادگیرنده و توانمندسازی فراگیران در مسیر رشد فکری و مهارتی است. در میان این رویکردها، الگوی کلاس معکوس به عنوان یکی از برجسته ترین الگوهای یادگیری ترکیبی، توانسته است با جابه جایی هوشمندانه مراحل انتقال دانش و یادگیری عمیق، نقش موثری در ارتقای کیفیت آموزش ایفا کند. با وجود گسترش روزافزون پژوهش ها در این زمینه در سطح جهانی، شکاف های پژوهشی متعددی به ویژه در بافت آموزشی ایران در خصوص تاثیرات این الگو بر مشارکت و خودراهبری یادگیرندگان وجود دارد که ضرورت انجام پژوهش های بومی و عمیق تر را آشکار می سازد. هدف پژوهش حاضر، بررسی جامع کاربرد کلاس معکوس در ارتقای مشارکت و خودراهبری یادگیرندگان از طریق مرور نظام مند ادبیات پژوهشی است. روش شناسی این پژوهش، مروری و کتابخانه ای است نتیجه یافته ها نشان داد که، کلاس معکوس به عنوان رویکردی جامع و اثربخش، نه تنها ابزاری کارآمد برای بهبود عملکرد تحصیلی فراگیران محسوب می شود، بلکه با تربیت یادگیرندگانی مشارکت جو، خودراهبر و فراشناختی، آنان را برای یادگیری مادام العمر و مواجهه با چالش های پیچیده قرن بیست ویکم آماده می سازد. با این حال، تحقق کامل ظرفیت های این الگو، نیازمند بومی سازی متناسب با شرایط فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی هر منطقه و انجام پژوهش های طولی و تجربی بیشتر در بافت های آموزشی گوناگون است.

کلیدواژه ها:

کلاس معکوس ، مشارکت یادگیرندگان ، خودراهبری در یادگیری ، یادگیری خودتنظیمی ، یادگیری مشارکتی ، آموزش ترکیبی