مدرسه ی گفت وگو؛ جایگزین سازی مناظرات علمی با سخنرانی های یک طرفه در عصر دسترسی به اطلاعات بی پایان

زمینه و هدف: نظام آموزشی سنتی که بر پایه ی سخنرانی های یک طرفه استوار است، در عصر دسترسی به اطلاعات بی پایان با چالش های اساسی مواجه شده است. پژوهش حاضر با هدف تبیین ضرورت گذار از الگوی سنتی سخنرانی محور به الگوی مدرسه ی گفت وگو بر پایه ی مناظرات علمی و بحث های گروهی انجام شده است تا نشان دهد چگونه می توان با تحول در روش های تدریس، یادگیری عمیق و پایدار را در دانش آموزان نسل دیجیتال تقویت کرد.روش: این پژوهش از نوع کیفی و با رویکرد مروری-تحلیلی انجام شده است. داده ها از طریق بررسی نظام مند منابع علمی معتبر، مقالات پژوهشی داخلی و خارجی، و تحلیل محتوای کیفی آن ها گردآوری شده است. چارچوب نظری پژوهش بر اساس نظریه های سازنده گرایی اجتماعی، یادگیری موقعیت مند و نظریه ی گفت وگوی سقراطی بنا نهاده شده است.یافته ها: یافته ها نشان می دهد که الگوی سخنرانی یک طرفه در پنج حوزه ی اساسی دچار بحران است: ناهمخوانی با عادت های شناختی نسل دیجیتال، توهم انتقال دانش، تغییر نقش دانش آموز به ارزیابنده ی لحظه ای اطلاعات، افزایش خطر سطحی گرایی، و نادیده گرفتن نقش خطا و بازخورد در یادگیری عمیق. در مقابل، الگوی مدرسه ی گفت وگو با پنج مولفه ی کلیدی - بازتعریف نقش استاد، مناظره ی گروهی به جای حفظ کردن، بهره گیری از اطلاعات به عنوان منبع تقویت مناظره، طراحی سناریوهای چندوجهی، و ارزشیابی پویا - می تواند پاسخ گوی نیازهای آموزشی عصر اطلاعات باشد و مهارت های تفکر نقادانه، استدلال وری، همدلی و کارگروهی را در دانش آموزان پرورش دهد.نتیجه گیری: گذار از سخنرانی های یک طرفه به مدرسه ی گفت وگو، نه یک انتخاب بلکه ضرورتی انکارناپذیر در عصر دیجیتال است. این تحول نیازمند تغییر در نگرش معلمان، مدیران و سیاست گذاران آموزشی است و مستلزم بازنگری در نظام های ارزشیابی، برنامه های درسی و روش های مدیریت کلاس می باشد. مدرسه ی گفت وگو با پرورش نسلی نقاد، پرسش گر و توانمند در مواجهه با پیچیدگی های جهان امروز، می تواند چشم اندازی نوین برای تعلیم و تربیت در هزاره ی سوم ترسیم کند.

کلیدواژه ها:

مدرسه ی گفت وگو ، مناظره ی علمی ، سخنرانی یک طرفه ، یادگیری مشارکتی ، عصر اطلاعات