بررسی چسبندگی پوشش هیدروکسی آپاتیت(HA) ایجاد شده از روش sol-gel برروی فولاد زنگ نزن L ۳۱۶

بیومواد فلزی بدلیل استحکام و مقاومت به خوردگی بالا کاربرد فراوانی در ایمپلنت ها دارند که در این میان فولاد زنگ نزن به علت قیمت نسبتا پایین و خواص مناسب، متداولترین ماده به عنوان ایمپلنت می باشد اما بیومواد فلزی زیست سازگاری خوبی ندارد و تلاش شده است که این مشکل توسط پوشش دهی بیوسرامیک با زیست سازگاری مناسب، مانند هیدروکسی آپاتیت برطرف شود. یکی از پارامترهای مهم در پوشش دهی سرامیک ها چسبندگی مناسب آنها به زیرلایه می باشد. در این پژوهش از روش سل – ژل جهت ایجاد پوشش هیدروکسی آپاتیت بر روی زیرلایه فولاد زنگ نزن L۳۱۶ استفاده شده و اثر پارامترهای مختلف مانند روش های مختلف آماده سازی سطح، دمای آنیل پوشش، مدت زمان پوشش دهی و تکرار مراحل پوشش دهی، روی چسبندگی پوشش به زیرلایه، مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان می دهد که حداکثر چسبندگی (MPa ۳۷ ) در شرایط آماده سازی سطح توسط سندبلاست، زمان پوشش دهی ۹۰ ثانیه، دمای آنیل نمودن پوشش ۴۸۰ و ۲ مرحله پوشش دهی ایجاد شده است.

کلیدواژه ها:

پوشش ، هیدروکسی آپاتیت ، سل – ژل ، فولاد زنگ نزن ۳۱۶ ، آماده سازی سطح