بررسی نقش روش های کلاسداری بر آموزش شهروندی و مسئولیت اجتماعی دانش آموزان

هدف این پژوهش، بررسی نقش روش های کلاسداری بر آموزش شهروندی و مسئولیت اجتماعی دانش آموزان بود. روش تحقیق مورد استفاده در این مطالعه، مروری و اسنادی بود که با بررسی، تحلیل کیفی و تلفیق یافته های پژوهش های معتبر پیشین انجام گرفت. یافته های تحقیق نشان داد که روش های کلاسداری مشارکتی و حمایتی با فراهم ساختن بستر گفت وگو، همدلی و کار گروهی، نقش چشمگیری در درونی سازی مفاهیم مدنی ایفا می کنند. همچنین مشخص شد که کلاسداری قانون مدار مبتنی بر مشارکت دانش آموزان در وضع قوانین، تعهد آنان را نسبت به قواعد جمعی افزایش می دهد؛ در حالی که واگذاری مسئولیت های واقعی و متناسب با سن دانش آموزان، مسئولیت اجتماعی و پاسخ گویی را در آن ها تقویت می کند. افزون بر این، با توجه به گسترش فناوری، روش های کلاسداری نوین باید ابعاد آموزش شهروندی دیجیتال را نیز پوشش دهند. در بخش بحث و نتیجه گیری، مقایسه با پیشینه ها نشان داد که روش های کلاسداری تعاملی و عادلانه، با تقویت مهارت های زندگی و ایجاد امنیت روانی، کارآمدی بالاتری در پیشبرد اهداف شهروندی نسبت به رویکردهای سنتی و کنترل محور دارند. بر این اساس نتیجه گیری شد که کلاس درس به عنوان یک جامعه کوچک، از طریق الگوهای مدیریتی معلم، رفتارهای شهروندی را بازتولید می کند و معلمان با تغییر رویکرد به سمت روش های مشارکتی می توانند مسئولیت پذیری اجتماعی دانش آموزان را ارتقا دهند.

کلیدواژه ها:

روش های کلاسداری ، آموزش شهروندی ، مسئولیت اجتماعی ، مشارکت اجتماعی